| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Το διδασκαλείο της Νέας Ελληνικής Γλώσσας

Δημοσίευση: 01-02-2011 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:172




www.nglt.uoa.gr


Τείχη που καταρρίπτονται


Από το 1950, το Διδασκαλείο Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου Αθηνών γκρεμίζει τείχη που ορίζουν την ελληνική ξενοφοβία. Νέοι από όλο τον κόσμο, που θέλουν να σπουδάσουν στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, υπότροφοι ή φοιτητές Erasmus, οικονομικοί μετανάστες και πολιτικοί πρόσφυγες, μαθαίνουν ελληνικά. Η Έλενα διηγείται πως στις σπουδές της στην Βρετανία, την αποκάλεσαν αγενώς αγγλοποιημένη (agglicized) γιατί μιλούσε πολύ καλά αγγλικά.

Προσβλήθηκε, λες και το να μιλάς καλά τη γλώσσα ενός άλλου λαού μπορεί να σημαίνει ότι ξεχνάς τις ρίζες σου. Αυτό που σημαίνει όμως σίγουρα είναι ότι μπορείς να καταλάβεις τον άλλο λαό. Σε αυτή την περίπτωση, ότι μπορείς να καταλάβεις γιατί και πώς οι Άγγλοι λένε τί ευγενικό πράγμα να πει κανείς! αντί να πουν ευχαριστώ όταν ακούν κομπλιμέντο, γιατί πολλά λόγια τους αγγίζουν την πραγματικότητα πλάγια - και όχι απολύτως και αδιακρίτως και χωρίς έλεος ειλικρινών, όπως κάνουμε οι Έλληνες.

Το να μιλάς καλά την γλώσσα ενός άλλου λαού σημαίνει ένα άνοιγμα να τον δεχτείς, να δεχτείς τον δικό του κι ακόμα περισσότερους πολιτισμούς, ιδέες και δυνατότητες. Παύεις να γίνεσαι ξένος, και γίνεσαι φίλος, αγαπάς και καταλαβαίνεις το λαό μέσα από την έκφρασή του. Αυτή την κατανόηση αποζητούν άθρωποι που είτε από ανάγκη είτε από επιλογή θέλουν να μάθουν πώς εκφράζουμε τα πάθη και τις αρετές μας οι Έλληνες. Θέλουν να μάθουν εμάς, που ο Ζαντού από το Κογκό, που ήρθε να σπουδάσει μηχανικός περιβάλλοντος, κρίνει ευγενικά αν και δεν ανοιγόμαστε εύκολα. Εμάς και τον Έλληνα που στο λεωφορείο δεν δέχτηκε τη θέση που του έδωσε για να καθίσει, αλλά δέχτηκε τη θέση που ένας λευκός του πρόσεφερε λίγο αργότερα.

Μαθαίνοντας τη γλώσσα μας, μαθαίνοντας τους τρόπους που δείχνουμε με τον λόγο την αγάπη, τους φόβους και τις προθέσεις μας, τέτοιοι άνθρωποι μας προσφέρουν τη θέση τους στο λεωφορείο, ένα όχημα που καταλαβαίνουμε πια ότι μοιραζόμαστε όλοι. Ίσως καλύτερα είναι να την παίρνουμε όταν μας την δίνουν και την έχουμε ανάγκη, ευγενικά, και να μην περιμένουμε απλώς να τους την αρπάξουμε όταν πια δεν θα μας την προσφέρουν - γιατί θα είμαστε τότε εμείς οι ξένοι για αυτούς.

 

 

Μέσα στους τοίχους της σχολής


Τα τελευταία δέκα χρόνια το ανθρώπινο δυναμικό που διδάσκει και εράζεται στο Διδασκαλείο όλο και ισχυροποιείται, με μεταπτυχιακά, και με ανθρώπους που προχωρούν πέρα και πάνω από τα καθήκοντάτους και θεωρούν ότι το λειτούργημά τους είναι μια απίστευτη εμπειρία - σαν να ταξιδεύουμε σε ολόκληρο τον κόσμο. Πρέπει όμως αυτό το λειτούργημα να το ασκήσουν σε ένα κτηριακό εξοπλισμό που ολοένα και παλιώνει χωρίς να συντηρείται, και σε εγκαταστάσεις που πολύ συχνά δεν έχουν καν θέρμανση. Κάνουμε μάθημα με τα μπουφάν - και ντρεπόμαστε γιατί πρέπει να δικαιολογούμαστε και στους ανθρώπους...

Την Παιδεία, το ύψιστο αγαθό που οι νέοι του Πολυτεχνείου ονειρεύοντν όταν ζητούσαν Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία, αφήνει για άλλη μία φορά η Ελληνική πολιτική ζωή να το χειριστούν άνθρωποι με φιλότιμο. Αυτή η αγάπη για την τιμή, παύει να είναι ελληνικό γνώρισμα σε πρωταγωνιστές σκανδάλων και φυγόδικους φόρων. Αλλά είναι παρούσα στο Πανεπιστήμιο, το οποίο συμβάλλει στο να έχουμε μια κοινωνία Ελλήνων με ξένους.

 

 

Χωρίσματα, διαιρέσεις και τα ενάντιά τους.

 

Αργά αλλά σταθερά, τα τελευταία είκοσι χρόνια και πλέον στην Ελλάδα, οι ιδιότητες του πολιτικού κι του δημοσιογράφου κατέληξαν να χάσουν την κοινή αποδοχή ότι είναι λειτουργήματα. Κινήσεις που έφεραν σε αμφισβήτηση την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, μια εξουσία που θα πρέπει όλες τις άλλες να ελέγχει, και η ανοχή και ίσως ο φόβος δημοσιογράφων και πολιτικών που άξιζαν και αξίζουν να θεωρούνται λειτουργοί, έφεραν το αποτέλεσμα να αμφισβητείται η ηθική τους σε μεγάλο βαθμό στη σθνείδηση του κόσμου. Σήμερα, δημοσιογράφοι και πολιτικοί επιτίθενται στο Πανεπιστήμιο - σε έναν από τους λίγους θεσμούς που για πολλές δεκαετίες, διακιολογημένα υπήρξε αλώβητος στη συνείδηση των Ελλήνων παρά τα προβλήματά του. Ζητούν, αγνοώντας τη δικαστική εξουσία, να διαιρέσουν την κοινή γνώμη, όπως διαμορφώθηκε με τη δωρεάν παιδεία, στρέφοντάς τη κατά του Ελληνικού Πανεπιστημίου.

Όμως η φύση του Πανεπιστημίου είναι μακριά απο το «Διαίρει και Βασίλευε», όπου κανείς μας δεν βασιλεύει. Ανήκει στους φοιτητές, γιαί δικό τους είναι το μέλλον, και οι φοιτητές του Διδασκαλείου είναι ένα παράδειγμα του μέλλοντος που το Πανεπιστήμιο, η σωστή Παιδεία, μπορεί να δώσει. Η διδάσκουσα κ. Μοντζολή αναφέρει ότι ακομη και παιδιά από χώρεςπου βρίσκονται σε πόλεμο, που μεταξύ τους γίνονται εχθροπραξίες, αναπτύσσουν φιλίες ξεχνώντας τις συγκρούσεις που τους χωρίζουν.Στον έκτο όροφο του Κτηρίου της Φιλοσοφικής, σε Τμήματα που ξεκινούν από τις εννιά το πρωί και καταλήγουν εννιά το βράδυ, που αριθμούν απο είκοσι έως τριάντα νέους ανθρώπους, ξένοι γίνονται φίλοι μεταξύ τους, φίλοι των Ελλήνων, και φίλοι αυτής της τιμής που είναι η γνώση.




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!