| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 196

Δημοσίευση: 04-06-2013 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:196




Πανελλήνιες Εξετάσεις

Πανελλήνιες Εξετάσεις! Όλοι περάσαμε από δαύτες, άλλος πιέστηκε να βρει το στόχο της ζωής του, άλλος έχασε τον ύπνο του. Με διάθεση συμπαράστασης στα παιδιά που γράφουν τις μέρες που στήνεται το παρόν, το Καλειδοσκόπιο θυμάται συζητήσεις κατά τις οποίες όταν ανοίξει κάποιος το θέμα στο τραπέζι, ακούς φωνές να συντονίζονται.

Επιμέλεια: Μενέλαος Γιαννόπουλος

«Να σας πω μια ιστορία;»
Πέμπτη 11:00 μμ. Γυρίζω σπίτι μετά από μάθημα στο φροντιστήριο. Μπαίνοντας, βλέπω τους γονείς μου. «Πώς πήγε;» «Καλά.» « Έχεις διάβασμα;» «Πολύ.» «Μην αργήσεις να κοιμηθείς.» Το τελευταίο δεν παίρνει απάντηση, καθώς η νύχτα προβλέπεται μεγάλη. Φτιάχνω καφε· επιστρέφοντας στο δωμάτιο, ανάβω το φως στο σχεδιαστήριο (επίδοξη γαρ αρχιτέκτων) και ανοίγω το ραδιόφωνο. Ενώ σχεδιάζω, η φωνή στο σταθμό μιλάει για ταξίδια και όνειρα. Αμέσως μετά, Σιωπή... Ξύλινα Σπαθιά. «Τώρα μάλιστα» σκέφτομαι και αρχίζει η ονειροπόληση. Στο μεταξύ, έξω καλοκαίριαζε και δεν αργούσε η μέρα που θα είχαμε την ελευθερία στα χέρια μας, μην ξέροντας τι να την κάνουμε, που θα γινόμασταν αυτοί που θέλαμε, ή και κάποιοι άλλοι και που θα γράφαμε ιστορίες για τις αναμνήσεις μας από τις πανελλήνιες (αφού, όπως έλεγε ο Borges, δεν θυμόμαστε μια εποχή, παρά μόνο τις αναμνήσεις μας από αυτήν). Παρασκευή 04:00© πμ. «γρήγορα η ώρα πέρασε, δεν θα ξυπνάω το πρωί...».
Αναστασία Καραγιάννη

Πανελλήνιες εις διπλούν (Μας την έκατσες καλά, Γεράσιμε)
Υπάρχει ένα βασανιστήριο χειρότερο από το να βρεθείς μοναδικός μπάκουρος σε πάρτι γεμάτο ζευγαράκια, ακόμα και από το να έχεις γείτονα ορκισμένο ριταριτάκια-ναμαγαπά-επαψαγάπηναθυμίζη που στα ντέρτια του να παίζει τα άπαντα των Πυξ Λαξ. Και αυτό είναι το να δίνεις σε πανελλήνιες 23 ολόκληρα μαθήματα. Σε δύο δόσεις βέβαια. Αλλά, παρ΄ όλα αυτά 23 και να βαράνε. Την πρώτη φορά, μάλιστα, είχα δώσει, άκουσον-άκουσον, ακόμα και Θρησκευτικά. Και όπως κάθε λογικός μαθητής της εποχής, είχα πατώσει μαζί με όλη μου την τάξη. Αλλά αυτό είναι μια τελείως άλλη ιστορία. Το θέμα είναι το γεγονός ότι ήμουν ένα από τα πειραματόζωα του τότε Υπουργού Παιδείας Γεράσιμου Αρσένη. Μιλάμε για μια μεταρρύθμιση του συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ που κυριολεκτικά προτάθηκε, ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε μέσα σε ενάμιση χρόνο. Πιο τσαπατσούλικη μεταρρύθμιση δεν υπάρχει περίπτωση να είχε γίνει μέχρι τότε. Και το ζήτημα δεν ήταν μόνο τα 23 μαθήματα. Η επίδοση κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς μέτραγε, επίσης, στον βαθμό εισδοχής στα Πανεπιστήμια. Αυτό σήμαινε ότι ζούσαμε υπό ένα καθεστώς εξετάσεων για σχεδόν όλη τη σχολική χρονιά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα. Νεύρα, άγχος, αέναη ενασχόληση με πράγματα τα οποία βαριόμουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ο ελεύθερος χρόνος ήταν ελάχιστος, και η κούραση, η οποία βγήκε στο τέλος του δεύτερου σετ Πανελληνίων, αφόρητη.
Βεβαίως και δεν θυμάμαι τίποτα από όσα διδάχτηκα μέσα στα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου. Παπαγάλισα σχεδόν τα πάντα, δίχως να καταλάβω σχεδόν τίποτα. Μόνο λίγα πράγματα από τη λογοτεχνία και από την ιστορία, αλλά και πάλι, η εξεταστέα ύλη ήταν ίσως ό,τι πιο βαρετό υπήρχε στο βιβλίο. Οι Πανελλήνιες ήταν κάτι σαν ένα δίχρονο μαρτύριο. Οι δε ημέρες εξέτασης ένα δράμα. Επί δεκαπέντε μέρες, ζήτημα ήταν το εάν κοιμήθηκα μια ημέρα πάνω από τέσσερεις ώρες. Ήταν τόσο μεγάλη η κούραση, που θυμήθηκα, ότι μετά τις Πανελλήνιες κοιμήθηκα πέντε ολόκληρες ημέρες.
Νίκος Κοκκάλης

Εξετάσεις σκέτη γλύκα
Ας ξεκινήσουμε επανάληψη. Αρχαία άγνωστο, φαίνεται καλή ιδέα τώρα που είμαι ξεκούραστη. Όμως κάτι λείπει… Α, βέβαια! «Μαμά μπισκότααα». Ωραία, και τώρα που καλύφθηκα από πλευράς ενέργειας, μπορώ να συγκεντρωθώ. Να πάρει, σ’ αυτή την πρόταση καταλαβαίνω μόνο το ρήμα… Να δεις που χρειάζομαι ζάχαρη, γι’ αυτό. Άλλο ένα μπισκοτάκι με επικάλυψη σοκολάτας θα την κάνει τη δουλειά του. Μια φωνή από μέσα φωνάζει «τρώμε». Μα τι λένε τώρα; Είμαστε για τσιμπούσια τέτοια ώρα; «Απλώς φέρε άλλη μια συσκευασία με μπισκότα, ξέρεις, αυτά με την πολλή κρέμα». Ας περάσουμε στη λογοτεχνία. Μα… πιάνω σκέτο αλουμινόχαρτο! Σίγουρα κάποιος μου κάνει πλάκα και εξαφανίζει τις λιχουδιές μου! Και τώρα; Όχι, δε γίνεται να μην υπάρχει τίποτα! Χρειάζομαι επειγόντως ζάχαρη! Ο εγκέφαλός μου θέλει γλυκαντική ουσία, πώς θα βγει η ανάλυση στη Δημουλά; Πού είναι το ντουλάπι; Αχ ανακούφιση… λοιπόν, μπισκότο, κρουασάν ή παγωτό; Ή μήπως και τα τρία να είμαι καλυμμένη;
Βάλια Αμπατζή

Οι Πανελλήνιες θεωρώ ότι είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες διαδικασίες. Παρεξηγημένες από τους μαθητές, παρεξηγημένες από τους καθηγητές, παρεξηγημένες από το σύστημα εν γένει. Ο λόγος είναι ότι η αληθινή τους αξία δεν φανερώνεται καθαρά, αλλά παραμένει σε λανθάνουσα κατάσταση. Ασχέτως από το αν αποδεχόμαστε ή όχι τις Πανελλήνιες, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, μάλλον κατά λάθος, αποτελούν την καλύτερη δυνατή προετοιμασία για την ελληνική κοινωνία σε μια εποχή αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Πρόκειται για ένα κοινωνικό πείραμα, ένα ψυχολογικό παιχνίδι, στο οποίο ο σκοπός είναι σχετικά σαφής, αν και αμφισβητήσιμος, αλλά τα μέσα επίτευξής του είναι απροσδιόριστα. Ως εκ τούτου, δεν είναι ασφαλές να θεωρήσουμε ότι απαραίτητα πετυχαίνει ο πιο διαβασμένος, ο πιο πλούσιος ή ο πιο αφοσιωμένος. Αν όμως ως νίκη θεωρήσουμε την απόκτηση των σωστών δεξιοτήτων και εμπειριών μέσα από αυτήν τη διαδικασία, μάλλον κερδίζει ο πιο προσαρμόσιμος, ο πιο ψύχραιμος και ο πιο συνειδητοποιημένος. Στις Πανελλήνιες, ο μαθητής καλείται για πρώτη φορά να συντάξει τον δικό του λόγο, να πάρει τις δικές του αποφάσεις χωρίς να επηρεαστεί από τον λόγο των γονιών, των καθηγητών, των φροντιστηρίων ή των απόφοιτων συγγενών ή φίλων του. Σκοπός λοιπόν τελικά, πολύ πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις καθαυτές, είναι να μάθει να διαχειρίζεται την όλη διαδικασία και τελικά να επιβιώνει και να γίνεται καλύτερος μέσα από αυτήν. Εξάλλου όπως αποδεικνύεται λίγους μήνες μετά, η είσοδος στην επιθυμητή σχολή απέχει παρασάγγας από το επιθυμητό μέλλον, ή μάλλον από το επιθυμητό μέλλον στην ηλικία των 18, το οποίο θα αμφισβητηθεί έτσι κι αλλιώς ξανά και ξανά.
Φίλιππος Αμολοχίτης

8 πρόχειρα θυμάμαι
Βασικά δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ από τις Πανελλήνιες του 2008. Θυμάμαι είχα ρίξει άκυρο σε κοπέλα Σεπτέμβριο μήνα εν όψει διαβάσματος. Θυμάμαι είχα γεμίσει έναν ολόκληρο τοίχο με ρήματα, ανώμαλα ουσιαστικά και λατινικά γερούνδια. Θυμάμαι ήξερα τι είναι τα γερούνδια. Θυμάμαι είχα πιστέψει πως θα υπάρχουν μηχανήματα ανιχνευτές κινητών στις εξετάσεις. Θυμάμαι πόσο βασανιστικό ήταν να βλέπω ανθρώπους στο τραμ με μαγιό και πλαστικούς κροκόδειλους ενώ εγώ πήγαινα φροντιστήριο. Θυμάμαι τον Ιπποκράτη να έχει έρθει με την πιτζάμα στο φροντιστήριο. Θυμάμαι ότι μπορούσα να κοιμηθώ μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να ξυπνήσω αυτόματα μετά από 5 λεπτά σαν ρομπότ για να συνεχίσω το διάβασμα. Θυμάμαι ότι όλη η Νέα Σμύρνη είχαμε πάει Πάρο για κάποιο αιώνια ανεξήγητο λόγο εκείνο το καλοκαίρι.
Νίκος Νακόπουλος

Αχ Πανελλήνιες… Τι να θυμηθώ και τι να πρωτοξεχάσω! Πάνε κιόλας 4 χρόνια από τότε που πέρασα τον Γολγοθά των Πανελληνίων, κι όμως οι μνήμες παραμένουν ανεξίτηλες. Ως γνωστόν, η παθογένεια ενός εκπαιδευτικού συστήματος αντανακλάται και στον τρόπο εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και ο θεσμός των Πανελληνίων αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα. Δεν θα αναφερθώ ούτε στο άγχος, ούτε στο πόσες εργατοώρες καταναλώσαμε πάνω από ένα βιβλίο για να αποστηθίσουμε κατά γράμμα ένα κείμενο το οποίο μετά το πέρας των εξετάσεων καταχωνιάσαμε στα πιο βαθιά «συρτάρια» του εγκεφάλου μας (γιατί αν υπάρχει κάποιος από τους θεωρητικούς που να θυμάται κάτι από ιστορία κατεύθυνσης εγώ θα κάνω 4 φορές το γύρο του τετραγώνου!) Εκεί που θα πρέπει να εστιάσουμε είναι στο κατά πόσο το σύστημα των Πανελληνίων συμβάλλει στην αναβάθμιση της ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης και στο αν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής οδού, διαφορετικής από το «πασάλειμμα» που προκρίνει ο εκάστοτε Υπουργός Παιδείας. Και επειδή, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Βρετανοί “Desperate times call for desperate measures”, τώρα είναι ίσως η καταλληλότερη στιγμή για μια ολική αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος αν ευελπιστούμε σε μία παιδεία ανταγωνιστική, εφάμιλλου επιπέδου με εκείνη του εξωτερικού.
Λιλα Κωτάκη




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!