| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 189

Δημοσίευση: 01-11-2012 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:189




28η Οκτωβρίου 2012


Εθνική εορτή. Ποτέ πριν δεν έκτσα να σκεφτώ την ουσία του νοήματος που φέρει η συγκεκριμένη μέρα. Ίσως ένιωθα τη λεγόμενη εθνική υπερηφάνεια για την αντίσταση του λαού μου, αλλά οπωσδήποτε δεν με είχε προβληματίσει σε σχέση με το τι συμβάινει γύρω μου. Να που καμιά φορά η επικαιρότητα σε συνδιασμό με τις επετείους, που ξυπνάνε μνήμες, οδηγούν τη σκέψη σε αποκαλυπτικά μονοπάτια. 28η Οκτωβρίου 2012. Η πρώτη επέτειος του ΟΧΙ ενός έθνους στο ναζιστικό επεκτατισμό, η πρώτη παρέλαση τιμής στα θύματά του, που συνυπάρχει με την ελληινική εκδοχή να δεσπόζει στο κοινοβούλιο. Οπωσδήποτε το εκλογικό σώμα δεν είναι ενιάιο και είναι αυθαίρετο να μιλά κανείς γενικά. Από την άλλη αυτό που δομεί ένα έθνος ίσως να είναι μια κοινή συνείδηση. Εντοπίζω λοιπόν, το παράδοξο στο γεγονός πως τη μέρ που ο Έλληνας παρελαύνει με τα πνευμόνια με αέρα περηφάνιας, ταυτόχρονα οι φασιστικές πρακτικές αποκτούν ολοένα και αυξανόμενο λαϊκό έρεισμα. Η ειρωνεία όμως, κορυφώνεται όταν αντιληφθούμε πως και η δεύτερη περίπτωση νοηματοδοτεί την ύπαρξή της πατώντας πάνω στις αξίες της πρώτης. Τον πατριωτισμό.

Μενέλαος Γιαννόπουλος


Eric Hobsbawm

 


Την πρώτη Οκτωβρίου, απεβίωσε ο βρετανός, μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, σε ηλικία 95 ετών. Μαζί με τους Christopher Hill, E. P. Thompson and Raymond Williams, αποτέλεσαν μια ομάδα ιστορικών στο πλαίσιο του κομμουνιστικού κόμματος της Βρετανίας που επιχείρησαν να διεξαγάγουν με διαφορετικό τρόπο την ιστορική μελέτη. Αντί για την παραδοσιακή ερμηνεία, η οποία έβλεπε την ιστορία ως μια σειρά από γεγονότα που κατευθύνονταν από μεγάλες προσωπικότητες, ο Hobsbawm μελέτησε την ιστορία στο πλαίσιο των κινημάτων. Κυριότερό του έργο αποτελεί η μελέτη του για τον «μακρύ 19ο αιώνα», όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος, με τα έργα του «Η εποχή των επαναστάσεων, 1989-1848», «Η εποχή του κεφαλαίου, 1848-1875» και «Η εποχή των αυτοκρατοριών, 1875-1914», στα οποία αργότερα προσέθεσε και το «Η εποχή των άκρων: ο σύντομος 20ός αιώνας 1914-1991». Υπήρξε μεταξύ άλλων, μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, επίτιμο μέλος του King’s College και διδάκτωρ σε πολλά πανεπιστήμια ανά τον κόσμο.

 

Φίλιππος Αμολοχίτης

 


 

Εμείς, οι Λαβδάκιδες

 

Στην Ελλάδα της κρίσης, εμείς οι ταλαίπωροι ζητάμε να «μπαλωθούμε» κάπου. Και είναι λογικό. Ο κόσμος καίγεται, και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Το Πανεπιστήμιο, ο μόνος χώρος ελπίδας που απέμεινε, όλο και ροκανίζεται -στο δυναμικό και τον εξοπλισμό του. Η κοινωνία αποσαρθρώνεται. Εργασία δεν υπάρχει. Ούτε για τους απόφοιτους ούτε και για τους ανειδίκευτους. Η ανεργία, σου λένε, έχει ξεπεράσει το 20 τοις εκατό, και με αυτό περιμένουν να τους πεις «καταλαβαίνω» και να στρίψεις. Η βία έχει ξεφύγει από τα λογικά πλαίσια. Η πολιτική έχει ξεπέσει. Πουθενά δίοδος, μόνο κάτι κτήνη στα μαύρα περιμένουν λυσσασμένα να ξεχυθούν και να μας κατασπαράξουν όλους εμάς, που δεν έχουμε ξυρισμένο κρανίο. Ευτυχώς, τουλάχιστον, έχουμε την υγειά μας. Δεν είναι και λίγο. «Πάνω απ’ όλα υγεία» δεν λέμε; Ορίστε. Επιπλέον, όλο και κάπου έχει ο καθένας μας και μια κατάρτιση για να παλέψουμε. Μάθαμε τέχνη και την αφήσαμε. Κάπου μπορεί να χρειαστεί, ποτέ δεν ξέρεις. Τι να κάνεις; Σε ποιον να απευθυνθείς; Στον Ζαβίνα, τον Γρυπό ή τον Υρκανό ; Όλοι τους βλάπτουν τη χώρα. «Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο, καλό», που λέει κι ο ποιητής. Μετά χαράς θα πήγαιναμε μ’αυτόν. Αλλά
τώρα; Τώρα τι μας έμεινε να κάνουμε; Ξέρετε, εγώ δεν μπορώ να μιλήσω ούτε για ήρωες ούτε και για ηρωισμούς. Δεν είναι αυτά για μένα. Αυτά είναι για τους άλλους. Αυτά είναι για την ιστορία. Εμείς οι κοινοί μονάχα ξέρουμε να τους κοιτάζουμε τους ήρωες, καθώς αυτοί «στα σκοτεινά πήγαινουνε, στα σκοτεινά προχωρούνε…». Και κάποτε τασσόμαστε και μαζί τους. Εκ των υστέρων. Όταν τα πράγματα ηρεμήσουν λίγο, που λέμε. Μόλις κρεμαστεί τη θαυμάζουμε την Αντιγόνη.
Γιατί, άλλωστε, και η Ισμήνη που καθόταν τι κέρδισε; Σάμπως αυτή ξέφυγε από το άγος της γενιάς της;

 

Φώτης Ηλιόπουλος


Η πολιτική παίζει μπάλα

 

 


Η σχέση του αθλητισμού, και ειδικώς του ποδοσφαίρου, με την πολιτική είναι γνωστή από παλιά: η ανάταση του γερμανικού έθνους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκινά με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου από τη Δυτική Γερμανία, το 1954. Το 1978, η χούντα του Βιντέλα στην Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και έβαλε το χεράκι της ώστε οι Αργεντίνοι να κατακτήσουν το τρόπαιο. Άρτος και θεάματα, ο λαός ξέχασε για λίγο τα προβλήματά του μπροστά στην εθνική υπερηφάνεια και ευφορία. Και σε ό,τι αφορά τους συλλόγους, οι μεγάλες πόλεις έχουν δύο ομάδες και καθεμία υποστηρίζεται και πρεσβεύει διαφορετική κοινωνική τάξη - στην Ελλάδα προστίθεται και τρίτη ομάδα, εκείνη των προσφύγων. Φυσικά, σήμερα η αντιπαλότητα των ομάδων δεν είναι κυρίως ταξική, ενώ και οι ίδιες οι ομάδες δεν έχουν πλέον σαφή ιδεολογική κατεύθυνση, όπως γινόταν παλιά. Πάντως, αρχίζει να αποκτά το ποδόσφαιρο ξανά έντονη πολιτική σημασία. Πέρυσι, η νίκη του Ολυμπιακού επί της γερμανικής Ντόρτμουντ, γιορτάστηκε με συνθήματα πολιτικής χροιάς, που απηχούσαν και το αντίγερμανικό κλίμα. Λίγους μήνες αργότερα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, οι εθνικές ομάδες Ελλάδας και Γερμανίας τέθηκαν αντιμέτωπες: αρκετές ημέρες πριν από τη σέντρα το ματς είχε κεντρική θέση στην επικαιρότητα, με συνειρμούς ή και ρητές προεκτάσεις και σχολιασμούς πολιτικούς. Τελικά, νίκησαν οι Γερμανοί. Απέναντί τους, η Ιταλία. Η Ιταλία κέρδισε το παιχνίδι, την ίδια μάλιστα ημέρα που ο Μόντι «κέρδιζε» την Άγκελα Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής. Οι ευνόητοι παραλληλισμοί είχαν ήδη ξεκινήσει μέρες πριν από τον αγώνα! Το πιο ενδιαφέρον όμως παράδειγμα – ένδειξη του πολιτικού χαρακτήρα του αθλητισμού, μας δόθηκε πριν από λίγες εβδομάδες στη Βαρκελώνη: η αριστερή ομάδα της Καταλονίας, η Μπαρτσελόνα αντιμετώπιζε την ομάδα του Φράνκο, τη δεξιά Ρεάλ Μαδρίτης. Στην Ισπανία της κρίσης, με τις φωνές των Καταλανών για ανεξαρτησία να πληθαίνουν, ο αγώνας θεωρήθηκε περισσότερο «πολιτικός» από ποτέ. 90.000 Καταλανοί γέμισαν το γήπεδο και φώναζαν για ανεξαρτησία: «Independencia»! Η συνέχεια… στα τεραίν!

 

Θεοδωρής Ηλιόπουλος




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!