| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 188

Δημοσίευση: 02-10-2012 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:188




Μια νέα χρονιά για το Καλειδοσκόπιο
Όπως και για τον καθένα μας δηλαδή

 

Αλλά να ξέρεις, το καλειδοσκόπιο υπάρχει ήδη 12 χρόνια. Και συνεχίζει κόντρα στους καιρούς. Συνεχίζει την πορεία που χάραξε ως το πρώτο free-press της Αθήνας. Το Καλειδοσκόπιο συνεχίζει δέκατη χρονιά φέτος να εκδίδεται από φοιτητές και να απευθύνεται σε όλους. Σε όλους όσοι ενδιαφέρονται για τα κοινά και ασχολούνται με θέματα τέχνης πολιτισμού, λόγου και αξιών. Το Καλειδοσκόπιο συνεχίζει δέκατη τρίτη χρονιά φέτος να είναι ανοικτό σε νέους συνεργάτες, με καλλιτεχνικές αναζητήσεις, έμπνευση και διάθεση για δημιουργία.
Το Καλειδοσκόπιο συνεργάζεται με την εφημερίδα του Ε.Κ.Π.Α. διαμορφώνοντας τις δύο σελίδες που έχεις μπροστά σου. Εκδίδεται κάθε τρίτο μήνα. Θα το βρείτε σε Σχολές στο κέντρο της Αθήνας, στην Πανεπιστημιούπολη και σε τμήματα του Παντείου.
Το Καλειδοσκόπιο σε περιμένει στη συνάντησή του, αυτήν την Κυριακή και κάθε Κυριακή.

tokaleidoskopio@yahoo.gr
http://tokaleidoskopio.wordpress.com
Το Καλειδοσκόπιο – τριμηνιαίο free-press φοιτητικό

 

 


 

Werner Herzog & Klaus Kinski

 

«Ο κόσμος πιστεύει ότι είχαμε μια σχέση α γά π η ς κα ι μ ί σ ο υ ς . Ο ύ τ ε ό μ ω ς τ ον αγαπούσα, ούτε και τον μισούσα. Υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσά μας, κι ας σχεδιάζαμε ο καθένας τη δολοφονία του άλλου», έχει πει ο Werner Herzog. «Ο Herzog είναι ένας θλιβερός, μισάνθρωπος, κακεντρεχής, φιλάργυρος…» έχει γράψει στην αυτοβιογραφία του ο Kinski. Και άλλα πολλά: «… δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για την καριέρα του ως αυτοαποκαλούμενου σκηνοθέτη». «Aguirre, η Οργή του Θεού» το 1972, «Nosferatu» το 1979, «Fitzcarraldo» το 1987 και «Cobra Verde» το 1987 είναι οι ταινίες του Herzog που πρωταγωνίστησε ο φίλος και … «εχθρός» του, ο Klaus Kinski. Και σε καμία από αυτές δεν έλειψαν ακραίοι τσακωμοί και καυγάδες μεταξύ των δύο σπουδαίων Γερμανών καλλιτεχνών. Στο «Αγκίρε», γυρισμένο στη ζούγκλα του Αμαζονίου, ο Herzog ανάγκασε τον Kinski να συνεχίσει να παίζει απειλώντας τον με όπλο καθ’ όλη τη διάρκεια του γυρίσματος! Προηγουμένως, σε μία έκρηξή του, ο Kinski είχε εξυβρίσει τον Herzog, αποκαλώντας τον σκηνοθέτη – νάνο και ζητώντας του να τον αφήσει να υποδυθεί όπως εκείνος θέλε ι ! Ά λ λος τσακωμός , σ τη διάρκε ι α των γυρισμάτων για το Fitzcarraldo, έχει ξεκινήσει με αφορμή ότ ι ο καφές ήταν χλιαρός. Αυτό που σήμερα μένει από την πολυθρύλητη σχέση των δύο καλλιτεχνών ε ί ναι… ακριβώς ο θρύλος τους κα ι τ ο ντοκιμαντέρ του 1999 που έκανε ο Herzog αναφορικά με τον Kinski, «My Best Friend» (ελληνικός τίτλος, «Ο Καλύτερος Εχθρός Μου»).


Θοδωρής Ηλιόπουλος

 


CALEIDOSKOPIC MIND

 

 

Πάνε δώδεκα χρόνια τώρα που σεργιανώ μονάχος στην έρημο μ’ ένα καλειδοσκόπιο στο χέρι. Η μυρωδιά από την καμένη Τροία φθάνει ακόμη στη μύτη μου, οι πολεμικές ιαχές αντηχούν στα αυτιά μου, η μορφή σου στοιχειώνει το μυαλό μου.. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια σου: «Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ, αλλείδωλον ην» Πιάνω λίγη άμμο στα χέρια μου και αφήνω τους κόκκους να γλιστρήσουν σιγά-σιγά. Το ίδιο που έκανα και παιδάκι στην ακτή του Βοσπόρου... Τώρα πια η Τροία, ο πατέρας μου, ο Έκτορας: όλα, όλοι τους στάχτη! Εγώ μονάχα ο δειλός το έσκασα μαζί με τα γυναικόπαιδα και να ’μαι τώρα εδώ-στη μέση του πουθενά. Αλλά σάμπως κι εγώ είμαι ζωντανός; Η ανυπαρξία του έρωτά σου ήταν ο θάνατός μου..
Σου φαίνεται αστείο αλλά είμαι ήδη νεκρός όταν περιπλανιέμαι άσκοπα στην έρημο-σε μια έρημο αχανή, χωρίς καμιά όαση.. Ποιο είναι το νόημα ενός ταξιδιού χωρίς κανένα προορισμό; Κλείνω τα μάτια, βλέπω ξανά τη μορφή σου… Πώς είναι δυνατόν να σ’ ερωτεύτηκα; Πώς μπέρδεψα την αλήθεια με το ψέμα; Μου το ’χες πει αρκετές φορές ότι δεν μ’ αγαπούσες, αλλά σε ήθελα τόσο πολύ που η επιθυμία μου έκρυβε την πραγματικότητα. Να ’ναι μονάχα ο δικός μου έρωτας κάλπικος; Μήπως ο έρωτας δεν είναι πάντοτε μια ψευδαίσθηση; Ποτέ δεν γνωρίζεις τον άνθρωπο δίπλα σου-μέσα από το δέρμα του. Ποτέ σου δεν μαθαίνεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ποτέ δεν θα γίνει ολότελα δικός σου. Ερωτεύεσαι απλά τα αποσπάσματα μιας μορφής που βλέπεις μέσα από το πρίσμα ενός καλειδοσκοπίου... Και εγώ ερωτεύτηκα κάθε θραύσμα σου: την αύρα σου, τον τρόπο που ο αέρας παρέσυρε τα μαλλιά σου, το πώς καθόσουν δειλά δίπλα μου... Μ’ αγάπησες ποτέ σου; Πώς θα μπορούσες αφού ποτέ σου δεν υπήρξες… Και όμως είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κάποια στιγμή η ψυχή σου διασταυρώθηκε με τη δική μου. Είσαι μια μακρινή ανάμνηση που ακόμη στοιχειώνει το λογισμό μου... Πώς να σε σκοτώσω όταν τρυπώνεις σε κάθε μου σκέψη; Είμαι προσκολλημένος σ’ έναν έρωτα ξεψυχισμένο. Ο έρωτας αυτός είναι μια μορφή νεκροφιλίας: σοδομώ πάνω στο κουφάρι του, βιάζω κάθε ανάμνηση, ζητώντας κι άλλες... Κρατώ σφιχτά το καλειδοσκόπιο... Αυτό το παιχνίδι είναι ό,τι μου έχει απομείνει πια... Λένε ότι μέσα από το καλειδοσκόπιο ποτέ δεν βλέπεις την ίδια εικόνα. Όμως εγώ βλέπω μονάχα εσένα. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου, πάντοτε θα ’μαι. Κλείνω το γράμμα σ’ετούτο το μπουκάλι και το αφήνω να το παρασύρει το κύμα. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα φθάσει στα χέρια σου, πως θα μπορέσεις να με καταλάβεις έστω και λίγο... Ίσως πάλι -πιο πιθανό-να χαθεί για πάντα στον ωκεανό, σ’ αυτόν που καταπίνει λαίμαργα τσακισμένα όνειρα και ναυαγισμένες ελπίδες…


Μιχάλης Μητσάκος




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!