| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 187

Δημοσίευση: 12-07-2012 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:187




Η άνοδος της ακροδεξιάς στον τόπο μας λειτούργησε καταλυτικά, ώστε να αντιληφθούμε κάποια δεδομένα, που αγνοούσαμε ηθελημένα ή αθέλητα. Για το ότι μεγάλη πλειονότητα των συμπολιτών μας δεν σοκάρεται και δεν νιώθει άβολα με την εξάπλωση του νεοναζισμού, ο καθένας μπορεί να δώσει την ερμηνεία του. Άπο την αηδία για τη σταδιακή αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος, μέχρι τον καθημερινό φόβο που προκαλεί η άνοδος της εγκληματικότητας, σε ολόκληρες ζώνες περιοχών. Παρά ταύτα, μοιάζει σαν όλα αυτά να ξύπνησαν κάτι που λάνθανε και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βγεί στην επιφάνεια. Αυτό είναι η αδιαφορία. Αδιαφορία μπροστά στην ασχήμια και το αποτρόπαιο. Η σταδιακή αναισθητοποίηση μπροστά στο κακό και το παράλογο μοιάζουν να βρίσκουν τα κατάλληλα πατήματα σε υπαρκτά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας που μπορούν να εξηγήσουν, όχι όμως και να δικαιολογήσουν έναν πρωτοφανή κυνισμό. Τόσα χρόνια συνηθίσαμε σε κακές εκδοχές του εαυτού μας, από την βίαιη κάθοδο στην τηλεοπτική αφασία και βλακεία, μέχρι τη συγκατάθεση έως και τον θαυμασμό για τον αγροίκο νεοπλουτισμό. Για ποιo λόγο να μην θεωρήσουμε ως κατάλληλη λύση, είτε για το μεταναστευτικό, είτε για τη σταδιακή κατάρρευση της πολιτικής, είτε για τη βίαιη φτωχοποίηση, την εξίσου αδιάφορη εκχώρηση δικαιοδοσιών σε φανερές περιπτώσεις ψυχοπαθολογικού τραμπουκισμού;

Γιώργος Βλαχοδημήτρης



Το όνομά της στη γενιά μου ήταν το πιο γνωστό. Μας έλεγαν οι δάσκαλοι «πείτε μας μια συγγραφέα που γνωρίζετε», και πρώτη από τις δυο-τρεις που απαντούσαμε ήταν πάντα η Ζωρζ Σαρή. Το γιατί δεν το έχω καταλάβει, μια και ήμασταν πολύ μικρά για να ‘χουμε διαβάσει πολλά βιβλία. Ίσως το παράξενα οικείο συναίσθημα που μας άφηνε το ίδιο το όνομά της, κάτω από τα κειμενάκια της «Γλώσσας» αλλά και τα εξώφυλλα των βιβλίων της στη σχολική βιβλιοθήκη που όταν φτάσαμε εγώ με τις φίλες μου στην Έκτη και γίναμε υπεύθυνες, τα πήραμε από τα ράφια και τα βάλαμε με τάξη πάνω στα τραπέζια, όπως στις εκθέσεις. Κάποια εντυπώνονταν στο μυαλό των παιδιών περισσότερο από κάποια άλλα. Μεγαλώνοντας ανακαλύπτεις ξανά όλα αυτά που παιδί έχεις στη μνήμη σου με μεγάλα και πλατιά γράμματα, αλλά δίχως να έχεις συναίσθηση του λόγου για τον οποίο τα θυμάσαι. Μαθαίνεις για την ιστορία πίσω από το όνομα, την ιστορία της ηθοποιού που ορκίστηκε, ως αντίσταση στη δικτατορία, να μην ξανακάνει ποτέ θέατρο και άρχισε αναπόφευκτα να γράφει, μανιωδώς. Την κέρδισε η εξουσία που μπορούσε να ‘χει στις ιστορίες της, ανεξάρτητη από τις επιλογές των σκηνοθετών και των παραγωγών. Η εξουσία άλλωστε φέρει το μεγάλο βάρος της ευθύνης, και αυτό ήθελε εξαρχής. Από τότε, με το Θησαυρό της Βαγίας ξεκίνησαν όλα. Εκτός από την τεράστια συμβολή της στην παιδική λογοτεχνία -που έθεσε πολύ ψηλά τον πήχη για τους νεότερους συγγραφείς- έγραψε αρκετά μυθιστορήματα κοινωνικά, ιστορικοπολιτικά, ηθογραφικά, θεατρικά έργα για παιδιά, αλλά και μετέφρασε γαλλική λογοτεχνία. Απέσπασε πολλές διακρίσεις, όπως το Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου για τη Νινέτ, βραβεύθηκε δύο φορές από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, ενώ έχει προταθεί και για το βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Στην καρδιά μου θα μείνει για πάντα χαραγμένη η μικρή αυτή φράση που καθόρισε, χωρίς να το συνειδητοποιήσω για πολλά-πολλά χρόνια την αγάπη μου για τη λογοτεχνία και μ’εμαθε πως τρεις ελάχιστες λέξεις που μοιάζουν ατελείς μπορούν να σημαίνουν χιλιάδες πράγματα και εικόνες, και τρεις τελίτσες δίπλα τους που αργότερα έμαθα πως λέγονται αποσιωπητικά να αποτυπώσουν ακόμα και όσα δεν ξέρω ή δε θέλω ή δεν μπορώ να πω. Ένας τίτλος μυθιστορήματος τοποθετημένου προσεκτικά στα τραπέζια της σχολικής βιβλιοθήκης, μ’έκανε να αγαπήσω την ποίηση πριν καν την ερωτευτώ.
Όταν ο ήλιος..
Δώρα Κοροβέση



Philadelphia
Neil Young
Τέλος η πρόβα, γυρίζω σπίτι. Πετάω κλειδιά, κείμενα, σημειώσεις. Βγάζω παπούτσια. Απαραίτητο. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, σκοτάδι. Ηρεμώ, η ένταση της ημέρας αρχίζει να εξατμίζεται. Ευκαιρία να δουλέψω λίγο πάνω στο κείμενο.
Μπα…
Ταινία, θα δω ταινία…
Ψάχνω στον υπολογιστή. Θα δω ταιν… Είμαι στο φάκελο της μουσικής. Εδώ δεν έχει ταινίες…
‘’Philadelphia – Neil Young’’ , μελαγχολικό λίγο. Προσθήκη στην playlist. Βυθίζομαι στην καρέκλα μου. Χαλαρά δεν μας βλέπει κανείς. Καμία εικόνα. Κανένας θεατής. Ας νιώσω λίγο αυτό που είμαι, Σήμερα το αντέχω, σήμερα με αντέχω.
Ας νιώσω τι είμαι και όχι τι θέλω να είμαι. Για λίγο μόνο. Βυθίζομαι ακόμα πιο πολύ στη καρέκλα μου. Η μνήμη κυλάει. Καταστρέφει τη νύχτα.
Σπάει την σφιχτή, ξύλινη θήκη του μυαλού. Βάζει σε κίνδυνο τον θάνατο. Η μνήμη με καλεί. Θα πάω. Αλλιώς δεν θα μιλήσει.
Ακούω. Θυμώνω. Έλλειψη ισορροπίας. Πώς γίνεται αυτό; Ξέρω; Πρέπει να ξέρω; Και όμως η μουσική το επιβάλλει.
Με κάνει να ξέρω.

Χαμογελάω.
Χαοτικές σκέψεις.
Το κομμάτι τελειώνει.
Θα πω στον εαυτό μου ότι είναι κουρασμένος.
Πρέπει να πάω για ύπνο.
Ίσως ένα βράδυ να ακουμπήσω πιο βαθιά.
Λίγο πιο βαθιά.
Όχι απόψε όμως.
Απόψε είχα πρόβα.
Αντώνης Μπαλλής



Για τα αλλού –μην ελπίζεις– Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό

Η πόλις θα σ ακολουθεί πάντα. Η πόις. Η σκέψη σου, η ιδέα σου, η αξία σου, η συνήθειά σου, η εμπειρία σου, η γνώση σου, η άγνοιά σου - προπαντός η άγνοιά σου, η θέλησή σου, η ελπίδα σου. Τελευταία η ελπίδα. Εκεί που πεθαίνει, άλλωστε. Είπες: θα πάγω σε άλλη γη, θα πάγω σ άλλη θάλασσα. Μα η γη δεν αλλάζει το χώμα της εύκολα, ούτε η θάλασσα τα νερά της. Στα ίδια σπίτια θα γερνάς, στις ίδιες θάλασσες θα λούζεις τις ενοχές σου για της ελπίδας το αύριο που πέρασε μέσα από τα δάκτυλά σου και δεν πρόλαβες να το συγκρατήσεις δυο λεπτά. Όπου τα μάτια σου γυρίσεις, όπου κι αν δεις, ερείπια μαύρα της ζωής σου θα δεις που τόσα χρόνια ρήμαξες και χάλασες. Θα αλλάξω ψιθύρισες κάτι βροντερές καλοκαιρινές Κυριακές στον ουρανό. Φευ. Πώς να αλλάξουν έτσι τα ερείπια; Ποιο δοκάρι ελπίδας έπεσε θαρρείς για να προλάβεις εσύ, στηλοβάτης του και ισορροπιστής του να το αδράξεις πριν πέσει, να το αναστηλώσεις σε θέση καίρια, άρτια, σταθερή καινούρια; Το ερείπιο είναι η θέση σου. Ίσως μες στο χαλασμό να βρίσκεται καλύτερα ο εαυτός σου. Τα κομμάτια όταν είναι σπασμένα ματώνουν πιο πολύ, αλλά έστω: έχεις πολλούς μικρούς καθρέφτες να αντικρίσεις το μέλλον που φεύγει. Να αποχειρετήσεις το μέλλον που χάνεις. Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κόχη τούτη τη μικρή σ όλη τη γη την χάλασες.
Τατιάνα Κίρκοφ




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!