| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 186

Της Δ. Κοροβέση

Δημοσίευση: 31-05-2012 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:186




Τις τελευταίες εβδομάδες, κρίσιμες για τη χώρα μας σε όλους τους τομείς, ο προβληματισμός και οι συνειδητοποιήσεις έγιναν καθημερινότητα για κάθε Έλληνα. Οι συντάκτες του Καλειδοσκοπίου σ’αυτό το τεύχος πραγματεύονται και διαπραγματεύονται μερικά από τα θέματα που συζητήθηκαν, συζητιούνται και θα συζητηθούν.

 

Σχολείο, φροντιστήριο, ιδιαίτερο, η μέρα έχει μόνο 24 ώρες και αυτοί μου έχουν βάλει ασκήσεις για να λύνουν και τα δισέγγονά μου και άν τε πάλι να ξανακάνω τις μεταφράσεις των λατινικών, από το προηγούμενο καλοκαίρι τις πιλατεύω, πιστέψτε με και στην Επίδαυρο μπροστά μπορώ να έρθω και να σας τις απαγγείλω, όχι δε μας ενδιαφέρει η δικιά ΣΟΥ άποψη για τη θανατική ποινή, αν πέσει αυτό το θέμα στις Πανελλήνιες θα γράψεις τη δικιά ΤΟΥΣ άποψη, αυτή που θέλουν να ακούσουν εκείνοι, μη γίνει τώρα καμιά στραβή και χάσεις το 0,0000001 μόριο και δεν περάσεις, όχι δεν έχει σημασία να μάθεις για την Παλιννόστηση με δικά σου λόγια, θα την μάθεις παπαγαλία, λέξη προς λέξη, συλλαβή προς συλλαβή, κόμμα προς κόμμα κι αν έχεις ξεχάσει μέχρι το τέλος Ιουνίου τι εστί Παλιννόστηση δεν πειράζει, σημασία έχει να τα θυμηθείς εκείνη την ώρα και να τους τα γράψεις νερό. «Μα….» προλαβαίνεις μόνο να ψελλίσεις, σκέφτεσαι αυτή είναι η Παιδεία που όλοι γύρω μου βαυκαλίζονται ότι είναι τόσο σπουδαία; Και κοιτάς τον σημερινό αντίποδα: οι άνεργοι κοντεύουν να είναι περισσότεροι και απ’τους μετανάστες, νέοι μιας γενιάς μεγαλύτερης απ’τη δική σου έχουν μαζέψει ένα πάκο πτυχία, ΑΕΙ, ΤΕΙ, αγγλικών, γαλλικών, γερμανικών, ισπανικών, κομπιούτερ, τα έχουν κορνιζάρει στην πιο φωτεινή μεριά του τοίχου για να αναδεικνύονται άλλωστε με όλα τα ωραία εκθέματα στα μουσεία αυτό συμβαίνει. Τα τοποθετούν στα πιο κεντρικά και φωτεινά σημεία για να πάει εκεί όλων το μάτι. Και αγανακτείς: ΓΙΑΤΙ να σπουδάσω αφού θα καταλήξω άνεργος; ΓΙΑΤΙ να μπω στο Πανεπιστήμιο αφού γίνονται καταλήψεις; ΓΙΑΤΙ να περάσω άλλα 4-5-67 χρόνια απ’τη ζωή μου για να αφομοιώνω τόμους βιβλίων; ΓΙΑΤΙ να στερηθώ τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, τα πιο αθώα και τα πιο σκανδαλιάρικα με τη γελοία δικαιολογία ότι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου για να ζήσω όσα θέλω; ΓΙΑΤΙ να τρέχω σαν άλογο κούρσας να προλάβω να τελειώσω την ύλη, να προλάβω να την κάνω 10 φορές επανάληψη, να προλάβω να λύσω ΌΛΕΣ τις ασκήσεις από το βιβλίο, από το λυσάρι, από τα βοηθήματα, από αυτές του καθηγητή στο φροντιστήριο, από αυτές της καθηγήτριας στο ιδιαίτερο, απ’αυτά που μας βάζουν στο σχολείο, από αυτές που έπεσαν τα προηγούμενα χρόνια; Και να μην υπάρχει καιρός, ούτε να βγω για ένα καφέ ένα Σάββατο απόγευμα, ούτε να πάω σινεμά με τους φίλους μου, έκοψα και το μπάσκετ που μου άρεσε γιατί οι γονείς μού είπαν ότι τώρα που θα δώσεις εξετάσεις δεν γίνεται να αποσπάται το μυαλό σου δεξιά κι αριστερά, μού πήραν και το λάπτοπ γιατί λέει στο Πανεπιστήμιο είναι ο στόχος σου να μπεις, όχι να κάνεις like στην καινούργια φωτογραφία της συμμαθήτριάς σου στο facebook και άλλα τέτοια. Πρέπει αλήθεια τα πράγματα να είναι τόσο ζοφερά για μια θέση στο Πανεπιστήμιο; Ας το εξετάσουμε και από ψυχολογικής πλευράς το ζήτημα: οι γονείς εργαζόμενοι και καθηγητές εργαζόμενοι που ζουν με

ηρεμιστικά χαπάκια, που κλαίγονται πως έχουν αποξενωθεί απ’τους φίλους τους, που πεθαίνουν στην κούραση με τις υπερωρίες, που γυρνάνε σπίτι τους ψόφιοι από την κούραση, άδειοι από κάθε διάθεση να κάνουν κάτι όμορφο στη ζωή τους, που έχουν παρατήσει το γυμναστήριο, το κολυμβητήριο, χορό και ό,τι άλλο χόμπυ θα ήθελαν να είχαν λόγω έλλειψης χρόνου, είναι τελικά τόσο ευχαριστημένοι απ΄τη ζωή τους και την προβάλλουν και ως πρότυπο στα νέα παιδιά; Ναι, το να μπεις στο Πανεπιστήμιο είναι μια σημαντική υπόθεση και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά που το καταφέρνουν. Αλλά δε θα ήταν προτιμότερο να δείχναμε στα παιδιά τρόπους να οργανώσουν τον χρόνο τους, χωρίς να παθαίνουν υστερία, ώστε να τους μένει λίγος ελεύθερος χρόνος για να αποσυμπιέζεται ο εγκέφαλος, για να «κάθεται» η γνώση καλύτερα, για να ηρεμούν οι χτύποι της καρδιάς, για να ξαναπαίρνει μπρος το άλογο κούρσας να τρέξει; Δε θα ήταν προτιμότερο να δείχναμε στα παιδιά τα μαξιλάρια που θα μπορούσαν να πέσουν μπροστά σε μια ενδεχόμενη αποτυχία και όχι να τους δημιουργούμε την εντύπωση ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να μπει στο Πανεπιστήμιο; Κι αν τελικά δεν τα καταφέρει; Σε ποιο ακριβώς μαξιλαράκι θα πέσουν τα όνειρά και η αυτοπεποίθησή του για να μη χτυπήσουν; Δε θα ήταν προτιμότερο να βγαίναμε όλοι και ειδικά όσοι είναι γονείς απ’ την ουτοπία ότι όλοι θα πρέπει να γίνουν επιστήμονες είτε το θέλουν είτε όχι, είτε το μπορούν είτε όχι; Το να μην μπει ένα παιδί στο Πανεπιστήμιο δεν είναι ντροπή. Το να μην καταφέρει να βρει ένα νόημα στη ζωή του, μια εργασία που να τον ενδιαφέρει, μια δουλειά στην οποία να είναι καλός, δεν είναι μεγαλύτερη ντροπή;

Τατιάνα Κίρχοφ

 

 

Ιστορία Νεοελληνικής τρέλας,

 


που πλησιάζει πιο πολύ σε δράμα παρά σε κωμωδία. Ο Niko Ago, γνωστός δημοσιογράφος αλβανικής καταγωγής, μετά από 20 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα απειλείται με απέλαση. Την περίοδο 2007-2008, που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό ενσήμων, που χρειάζονται για ανανέωση της άδειας παραμονής. Έτσι το ελληνικό κράτος, που επιθυμεί όλα να λειτουργούν σωστά και σύμφωνα με τους κανόνες, συνεπές με τον εαυτό του, τον κάλεσε, εντός 30 ημερών να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Niko Ago δούλεψε για 20 χρόνια σε διάφορες δουλειές, έμαθε την ελληνική γλώσσα και ασχολήθηκε σοβαρά με τη δημοσιογραφία. Μετά τις πρόσφατες εκλογικές εξελίξεις, αρθογραφούσε εναντίον της Χρυσής Αυγής και της ανόδου του νεοναζισμού, κάτι που είχε στοιχίσει ανοικτές απειλές εναντίον του. Σε αυτή την εξέλιξη προστέθηκε και ο πρόσφατος κρατικός παραλογισμός, σαν να δημιουργείται ένα ντόμινο φόβου και παρακμής που απειλεί να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Η περίπτωση Ago δείχνει κατά κάποιο τρόπο τη συνεχή καθοδική πορεία, που οδήγησε τη χώρα στην τωρινή της κατάσταση. Ένας μηχανισμός που εξοντώνει το ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας θα συνεχίσει να αναπαράγει τον εαυτό του, μέχρι να αυτοκαταστραφεί.

Γιώργος Λάβκραφτ Βλαχοδημήτρης

 

 

«ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ» «ΘΕΑΤΡΟ»!

 

«…και πέφτει μέσα στη μεγάλη περιοχή! Θα το δώσει ο διαιτητής; Οι αντίπαλοι αμυντικοί τρέχουν κατά πάνω του και φωνάζουν ότι ήταν θέατρο. Για να δούμε το ριπλέι. Ναι, ξεκάθαρο θέατρο. Κι όμως ο διαιτητής έδωσε πέναλτι! Μια απόφαση που δεν φαίνεται να αρέσει πολύ στους οπαδούς που εκτοξεύουν κιόλας καθίσματα, μπουκάλια και κέρματα – κέρματα μες στην κρίση! Πρέπει να είναι εντελώς παλαβοί!» Όταν ο Πέτρος επέστρεψε από το γήπεδο αφ’ενός ένιωθε τυχερός που ζούσε, αφ’ ετέρου ένιωθε απόλυτη ικανοποίηση. Πέντε πέτρες – πέντε κεφάλια ανοιγμένα. 100% ευστοχία. Μπράβο ρε μπαγάσα! Είχε σχολείο όμως την επόμενη μέρα και έπρεπε να κάτσει να γράψει μια έκθεση για τη βία. Δεν είχε πολλή έμπνευση, αλλά ξεκίνησε: «η έλλειψη παιδείας… να καταδικάσουμε όλοι… απαράδεκτο τέτοια φαινόμενα τον 21ο αι…»

Με τέτοιες εκθεσάρες ο Πέτρος πέρασε άνετα στη σχολή που ήθελε, και μάλιστα 6ος στη σειρά! Και φυσικά δεν μπορούσε παρά να ασχοληθεί με τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Παρότι δεν άντεχε τις γενικές συνελεύσεις. Βρισίδι, κομματικοί, συνθηματολογία, χουλιγκανισμός… Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πολιτική; Δεν τις άντεχε καθόλου, λοιπόν, μέχρι που τις συνήθισε, και τώρα δεν αντέχει αυτούς που δεν τις αντέχουν! Ο Νίκος π.χ. δεν τις μπορούσε τις γενικές συνελεύσεις. Κατ’ αρχήν ήθελε να τελειώνει με τη σχολή. Συλλαλητήρια, αποχές, καταλήψεις… «αυτά είναι άσχετα με την παιδεία». Όλη μέρα καθόταν στο κυλικείο της σχολής και γκρίνιαζε ότι «δεν μπορεί να κλείνει το Πανεπιστήμιο». Και κατάφερε και πήρε πτυχίο σε τέσσερα χρόνια ακριβώς. Διάβαζε από τις σημειώσεις των παρατάξεων – μόνο τα sos θέματα εννοείται – και φυσικά ήταν άσος στην αντιγραφή.

Θοδωρής Ηλιόπουλος

 

 

Παράλογες Εκλογές

 

6 Μαΐου λοιπόν είναι οι εθνικές εκλογές που θα καθορίσουν την πορεία της χώρας μας. Οι εν λόγω εκλογές χαρακτηρίζονται ως οι σημαντικότερες της μεταπολίτευσης. Εγώ προσωπικά δεν στέκομαι εκεί. Για το ποιο κόμμα φταίει και πόσο, για τη «διέξοδο» από την κρίση κ.λπ. μπορούν να υποστηριχθούν άπειρα. Αυτό που εγώ με απογοήτευση παρατηρώ είναι η παροιμιώδης αδυναμία του Έλληνα να τολμήσει μια αλλαγή. Θεωρούν λογικό το παρανοϊκό. Αυτοί οι ίδιοι που έχουν από τη μεταπολίτευση κι έπειτα την εξουσία και οδήγησαν διαχρονικά τα πράγματα εδώ, ζητούν με αξιώσεις την ψήφο του ελληνικού λαού. «Γιατί περί παράνοιας πρόκειται όταν επαναλαμβάνει κάποιος μια ενέργεια με τον ίδιο τρόπο αλλά περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα κάθε φορά» (Αϊνστάιν). Ασχέτως πολιτικού πιστεύω ή πρότερου πολιτικού βίου, παρουσιάζεται στον Έλληνα μια χρυσή ευκαιρία -έτσι την βλέπω εγώ τουλάχιστονανατροπής του πολιτικού συστήματος. Θλίβομαι για απόψεις μεγαλυτέρων μου που εμφορούνται από έναν φόβο για κάτι το διαφορετικό και επιμένουν στα ίδια και τα ίδια. Πηγαίνω στις εκλογές αυτές απαισιόδοξος από τη βαθιά συντηρητική ελληνική κοινωνία, με μόνη ελπίδα για το αύριο τις συζητήσεις με ορισμένους συνομηλίκους μου.» Τις παραπάνω σκόρπιες σκέψεις έγραψα σε χαρτί ενόψει των εκλογών της 6ης Μαΐου, εστιάζοντας κυρίως στην αδυναμία- διαχρονικά- του Έλληνα να κάνει μια διαφορετική πολιτική επιλογή. Αν τώρα, αρκετές μέρες μετά τις εκλογές αυτές και εν μέσω προεκλογικής περιόδου για τις επόμενες (17 Ιουνίου η ακριβής ημερομηνία) με ρωτούσε κάποιος για το αποτέλεσμα των εκλογών, θα απαντούσα το αντίθετο από αυτό που φοβόμουν: ότι ο Έλληνας έκανε μια πολιτική επιλογή διαφορετική! Για πρώτη φορά ένα τρίτο κόμμα δείχνει να έχει βάσιμες ελπίδες να μπει σφήνα στον δικομματισμό και να αποκτήσει την απαιτούμενη, για τον σχηματισμό κυβέρνησης, πλειοψηφία στη Βουλή. Βέβαια, η «στροφή» των πολιτών -κάτω και από τις ιδιάζουσες περιστάσειςέγινε και προς χώρους που με την παρουσία τους και μόνο ντροπιάζουν το δημοκρατικό κεκτημένο (βλ. Χρυσή Αυγή). Ωστόσο, αυτό στο οποίο στέκομαι είναι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία ο λαός είπε όχι στο μνημόνιο και στην παρατεταμένη λιτότητα. Ζητά κάτι άλλο. Ζητά αλλαγή πορείας . Σε κάθε περίπτωση όχι την Μέρκελ και κάθε Μέρκελ να παρεμβαίνει στα εσωτερικά του ζητήματα δείχνοντας μνημειώδη ασέβεια στους θεσμούς και στη βούληση ενός ολόκληρου λαού, τρομοκρατώντας και ασκώντας ψυχολογική πίεση. Αγνοώ αν την αλλαγή αυτή θα την φέρει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το μόνο που γνωρίζω –ή νομίζω πως γνωρίζω- είναι ότι ένα βήμα έγινε προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι ώρα όχι για επώδυνους συμβιβασμούς, μιζέρια και ανέχεια έως το 2030 αλλά για ρήξη. Όχι για εθνική υπακοή, αλλά για σύγκρουση. Με την υπόμνηση ότι και η μεγαλύτερη δημιουργία (κόσμος) προήλθε από μια σύγκρουση…

Βασίλης Γεωργόπουλος




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!