| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Εδώ Καλειδοσκόπιο - Τεύχος 185

Δημοσίευση: 03-05-2012 - Στήλη: ΝΕΟΛΑΙΑ - Φύλλο:185




«Σενάριο Γάμου» η επιστροφή του Τζέφρυ Ευγενίδη

 

Ο Τζέφρυ Ευγενίδης είναι μια από τις περιπτώσεις συγγραφέων που δρουν αργά, εξελικτικά και καταλυτικά. Το πρώτο του μυθιστόρημα «Αυτόχειρες Παρθένοι» κυκλοφόρησε το 1993, και παρόλο που από τότε έχει δώσει μονάχα δύο ακόμη έργα, με αξιοσημείωτη ευκολία έχει καταφέρει να βρίσκεται στο βάθρο των σημαντικότερων συγγραφέων της εποχής μας.

Στο μυθιστόρημα «Αυτόχειρες Παρθένοι» μάς συστήνεται ως ένας Ελληνοαμερικανός συγγραφέας με εξαιρετική πρόζα, βαθιά ευαισθησία και κοφτερή, διεισδυτική ματιά στον ψυχισμό της γυναίκας αλλά και της έφηβης, όλα αυτά ιδωμένα μέσα από το καλειδοσκόπιο του ανδρικού βλέμματος. Λίγα χρόνια αργότερα, πιστή στην ατμόσφαιρα της σύγχρονης «αποκαθαρμένης» μιζέριας της αμερικανικής οικογένειας του βιβλίου, η Σοφία Κόπολα το μεταφέρει πολύ επιτυχημένα στον κινηματογράφο.

Έντεκα χρόνια μετά, το 2002, ο Ευγενίδης έρχεται για τα καλά στο προσκήνιο της παγκόσμιας λογοτεχνίας με το «βιβλίο της χρονιάς», που τελικά του χαρίζει το βραβείο Πούλιτζερ. Το “Middlesex” είναι ένα άρτιο μυθιστόρημα για τη μάχη που δίνει ανάμεσα στα δύο φύλα η ερμαφρόδιτη πρωταγωνίστρια μικρασιατικής καταγωγής Καλλιόπη Στεφανίδης. Ο μύθος της ζωής της υφαίνεται ψυχογραφικά και πλαισιώνεται με πλούσια ιστορική και ηθογραφική αφήγηση, συνθέτοντας αυτό που κατά κοινή παραδοχή ονομάζεται μεγάλο μυθιστόρημα.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ευγενίδης, από τη θέση του ως καθηγητής Δημιουργικής Συγγραφής στο Πρίνστον, τήρησε την παραδοσιακή πια για εκείνον σιγή με μόνο ευκαιριακές δημοσιεύσεις διηγημάτων, ετοιμάζοντας το επόμενο, επίσης ογκώδες, μυθιστόρημά του που τελικά πήραμε στα χέρια μας το 2011, και στην ελληνική του μετάφραση πριν από λίγες εβδομάδες. Διαφορετικός, ξανά, μοιάζοντας να θέλει πια να μιλήσει για όσα γνωρίζει καλά, τη δεκαετία του ’80 που άλλωστε μοιάζει τρομακτικά με αυτήν που διανύουμε σήμερα αλλά που κυρίως υπογραμμίζει τις απαρχές των όσων περνάμε σήμερα, και τη νοσταλγία της φοιτητικής του ζωής. Ένα έργο με γραφή και αφήγηση πιο στρωτή και διαλεκτική, ικανή να χωρέσει όλες τις αναζητήσεις και συνειδητοποιήσεις που έγιναν «μόδα» στις αρχές του ’80. Ο φεμινισμός, η σεξουαλικότητα, η κατάθλιψη, η μουσική, η λογοτεχνία, οι θρησκείες, η φιλοσοφία, η οικονομική κρίση, και πάνω απ’ όλα ο έρωτας, αυτή η απολυτότητα που κάποτε κατέληγε σε ένα θεσμό ο οποίος δεν είναι πια το ζητούμενο. Ο στόχος μιας φοιτήτριας να ψάξει μέσω της λογοτεχνίας αυτό που παρατηρεί στη ζωή, ο στόχος ενός μεγάλου συγγραφέα να περιγράψει τη φιλοσοφία γύρω από τον έρωτα στον καιρό μας.

 

Δώρα Κοροβέση

 


 

 

Έμαθα για την έκθεση κάπως τυχαία και το ίδιο κιόλας απόγευμα έσπευσα, καθώς δεν είχα δει τον Miró όταν βρέθηκα στη γενέτειρά του Βαρκελώνη, πράγμα που μετάνιωνα. Ήταν Τετάρτη και πέτυχα τον εκθεσιακό χώρο χωρίς σχεδόν καθόλου κόσμο,με αποτέλεσμα να μπορώ να στέκομαι στους τοίχους και να παρατηρώ τους πίνακες για ώρα. Με τραβούσαν με πρωτόγνωρη δύναμη. Η ελευθερία των μορφών και η ένταση των χρωμάτων είναι μοναδικές. Τα έργα του Ισπανού γεννούν στο εσωτερικό σου κόσμους που δεν μπορείς να τους περιγράψεις με λέξεις. Η όραση ειναι πιο εξελιγμένη απο τη γλώσσα. Στην τελευταία αίθουσα είχε στηθεί μια πετυχημένη αναπαράσταση του εργαστηρίου του, με τα αυθεντικά του πινέλα και χρώματα και με πίνακες λίγο άτακτα τοποθετημένους. Ανάμεσά τους και ο αγαπημένος μου, Uccelli (πουλιά). Στην έξοδο υπήρχε ένα μπλοκ όπου τα παιδάκια που επισκέπτονταν την έκθεση ζωγράφιζαν με μεγάλη επιτυχία (πράγμα στ αλήθεια καθόλου παράξενο) ό,τι τους είχε κάνει εντύπωση.

Τι κι αν τις επόμενες μέρες θα έβλεπα την Αθηναϊκή Αγορά του Ραφαήλ και την Καπέλα Σιξτίνα του Μιχαήλ Αγγέλου,τι κι αν σε ακτίνα 2 ή 3 χιλιομέτρων φιλοξενούνταν ο ιδιοφυής Dali και ο πολύ αγαπημένος μου Henri Cartier Bresson. Miró:ο συνειρμός. Miró:το χρωματιστό αίσθημα. Miró:πρωτόγονα μοντέρνος και παιδιάστικα βαθύς. Ο Joan ζωγράφισε τελικά και τις μέρες μου στη Ρώμη.Δεν άντεξα και πήγα και δεύτερη φορά.

 

Γιάννης Κτενάς

 


 

 

Για τον Δημήτρη Μητροπάνο

 

Τον συζητήσαμε δίχως γιατί και όχι άδικα. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, αυτή η μεγάλη φωνή του λαϊκού τραγουδιού, δεν βρίσκεται πλέον μαζί μας. Με μια πορεία στο ελληνικό τραγούδι που μετράει περίπου 45 χρόνια και με συνεργασίες με τους μεγαλύτερους συνθέτες, Θεοδωράκη, Χατζηνάσιο, Ζαμπέτα,Μούτση, Καλδάρα, Μικρούτσικο, Νικολόπουλο, Σπανό, Τόκα, Κραουνάκη κ.ά., ο Μητροπάνος κατάφερε να αγαπηθεί πολύ από τους ομοτέχνους του και το κοινό, όχι μόνο για τη θαυμαστή καλλιτεχνική του πορεία αλλά και για το ήθος του ως άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια είχε ταλαιπωρηθεί από διάφορα σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά φαίνεται ο θεός έχει κακό χιούμορ, όπως ορθότατα επεσήμανε ο Μίλτος Πασχαλίδης, όταν εν τέλει αποφάσισε να τον πάρει από τη ζωή εξαιτίας ενός πνευμονικού οιδήματος. Κάποιοι έσπευσαν να πουν πως στις 17 Απρίλη έσβησε η τελευταία μεγάλη λαϊκή φωνή. Δεν θα πάρω θέση, γιατί το πρώτο και το τελευταίο το ορίζει ο χρόνος και όχι οι άνθρωποι. Άλλωστε, μόνο αυτός μπορεί να κάνει την ιστορία σιωπή.

 

Τατιάνα Κίρχοφ

 


 

 

Θέατρο Μια παράλογη εμμονή

 

Το θέατρο είναι μια παράλογη εμμονή. Έχει την ικανότητα να επαναπροσδιορίζει αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα. Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί συνωμοτούν και έρχονται αντιμέτωποι με τις θεμελιώδεις αξίες του κόσμου. Στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής αυτές οι αξίες, νομοτελειακά, παραμένουν σταθερές και αμετάβλητες. Στο θέατρο όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί δεν υφίσταται ο όρος αξία με την κυριολεκτική του έννοια. Το εύκολο και το καθημερινό μετατρέπεται σε ανέφικτο και στόχο ζωής. Μέσα στο θέατρο, και για όσο παραμένεις μέσα σε αυτό, καλείσαι να μάθεις να αναπνέεις, να μιλάς, να περπατάς πάλι από την αρχή. Ξανά και ξανά. Βέβαια κάποιες φορές μέσα από αυτήν τη διαδικασία, αν είσαι τόσο τυχερός όσο και ικανός, ίσως όμως και λίγο περισσότερο τυχερός, και μερικοί έχουν υπάρξει αυτό το λίγο περισσότερο, θα συνειδητοποιήσεις γιατί συνεχίζεις να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι η απάντηση την οποία εν τέλει αναζητάς είναι ότι η ίδια η ζωή είναι μια παράλογη εμμονή. Έτσι, στο τέλος υπάρχει μόνο ένα πράγμα το οποίο μπορείς να κάνεις. Να πάρεις την πορεία σου από την αρχή, ελπίζοντας πως κάπου έκανες κάτι λάθος και ότι τελικά θα καταλήξεις κάπου αλλού.

 

Αντώνης Μπαλλής




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!