| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Τα εκλεκτορικά στα Πανεπιστήμια και ο νέος νόμος: ζήτω η γραφειοκρατία!

Αλέξιου Γ.Κ. Σαββίδη

Δημοσίευση: 10-12-2012 - Στήλη: ΑΠΟΨΕΙΣ - Φύλλο:190


Θύελλα έχει προκαλέσει στην πανεπιστημιακή ζωή ο νέος νόμος για τα Α.Ε.Ι. Οι διατάξεις του φαίνεται να θεσμοθετήθηκαν «εκ του προχείρου», χωρίς ουσιαστικό διάλογο με τους άμεσα ενδιαφερόμενους, δηλαδή τους πανεπιστημιακούς δασκάλους. Γι’ αυτό εξάλλου, παρατηρείται τέτοια εκτεταμένη επιφυλακτικότητα στους κόλπους της πανεπιστημιακής κοινότητας αφενός απέναντι στον Ν.4009/2011 (Ν. «Διαμαντοπούλου») και αφετέρου απέναντι στις συμπληρωματικές διατάξεις του Ν.4076/2012 (Ν. Αρβανιτόπουλου»).

Όμως, καμία πρόθεση δεν έχουμε εδώ να γενικολογήσουμε σχετικά. Αντίθετα, θα εξειδικεύσουμε τις παρατηρήσεις ως προς το σκέλος για τα εκλεκτορικά σώματα εκλογών/εξελίξεων/μονιμοποιήσεων των μελών διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού (Δ.Ε.Π.), που πραγματικά, αντί να περιορίζει, αυξάνει υπέρμετρα τις γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Ίσως το μόνο ορθό μέτρο ως προς τα εκλεκτορικά με τη νέα διαδικασία είναι η θεσμοθετημένη πλέον συμμετοχή των δύο πρώτων ομοιόβαθμων με τις καθηγητικές βαθμίδες ερευνητών των ερευνητικών κέντρων/ινστιτούτων, δηλαδή των διευθυντών ερευνών ή ερευνητών Α΄(αντιστοίχων με τους τακτικούς καθηγητές) και των κυρίων ερευνητών ή ερευνητών Β΄ (αντιστοίχων με τους αναπληρωτές καθηγητές) –σχετικό άρθρο για την ανάγκη μιας τέτοιας συμμετοχής είχε συντάξει ο υπογράφων πριν από 14 χρόνια (ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ της 27-9-1998), όταν τότε μόνο πανεπιστημιακοί έκριναν τους ερευνητές. Από τις νέες διατάξεις πάντως εξαιρούνται αναιτιολόγητα, όπως θα δούμε πιο κάτω, οι εντεταλμένοι ερευνητές, αντίστοιχοι βαθμολογικώς με τους επίκουρους καθηγητές (μονίμους ή επί θητεία).

Όμως, η θετική αυτή εξέλιξη δεν φτάνει από μόνη της για να στηρίξει, ως προς το σκέλος των εκλεκτορικών, έναν νόμο που δείχνει ανερμάτιστος, χωρίς οργάνωση ή πυξίδα πορείας. Ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται οι δυσλειτουργίες στην εφαρμογή του, πρωτίστως λόγω έλλειψης υποδομών και τεχνογνωσίας (π.χ. συχνά ελλιπής τρόπος διεκπεραίωσης των τηλεδιασκέψεων), αλλά και υπερφόρτωσης διαδικασιών με μια υπέρμετρη «γραφειοκρατο-λαγνεία»! Αρκεί μόνο να αναφέρουμε ότι για τη συνέχιση της διαδικασίας μετά την επιλογή προέδρου των επταμελών επιτροπών των νέων εκλεκτορικών και την (πρόωρη κατά τη γνώμη μας) αποχώρηση των Προέδρων των Τμημάτων των υποψηφίων, «δεσμεύεται» ο γραμματέας του Τμήματος προέλευσης του υποψηφίου για τις υπόλοιπες γραμματειακές διεκπεραιώσεις (θα γίνονται «εξ αποστάσεως»;), άσχετα με το αν στη διαδικασία αυτή το Τμήμα συμμετέχει ή όχι με μέλη του, με την ιδιότητα των εκλεκτόρων (!) Μήπως θα ήταν πρακτικότερο να είχε τη διακριτική ευχέρεια ο επιλεγμένος Πρόεδρος της επταμελούς να χρησιμοποιεί τον γραμματέα του δικού του Τμήματος, ή έστω γραμματέα της δικής του επιλογής; Aλλά, να ήσαν άραγε μόνο αυτά τα προβλήματα; Όχι βέβαια.

Για παράδειγμα, γιατί δεν υπάρχουν πλέον στα εκλεκτορικά εισηγήσεις τριμελών επιτροπών ειδικών; Μήπως δεν υποβοηθείτο έτσι η διαδικασία, με την τεκμηριωμένη γνώμη των ειδικοτέρων ανάμεσα στους ειδικούς; Πώς μπορεί άραγε να προχωρήσει καλύτερα η –έτσι κι αλλιώς βεβαρημένη γραφειοκρατικώς- διαδικασία με την ανάθεση, όπως προβλέπει ο νέος νόμος, από τα νέα επταμελή εκλεκτορικά σώματα γραπτής αξιολόγησης σε «δύο καθηγητές ή ερευνητές της αλλοδαπής που ανήκουν στο μητρώο των εξωτερικών μελών ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και στο μέτρο που δεν είναι εφικτό, από καθηγητές ή ερευνητές που ανήκουν στο μητρώο των εσωτερικών μελών και από δύο καθηγητές ή ερευνητές που υποδεικνύονται από τον υποψήφιο και που δεν ανήκουν υποχρεωτικά στα μητρώα του ιδρύματος …»; Αν δεν αποτελούν αυτά αποθέωση της γραφειοκρατίας, τότε τι άλλο θα μπορούσε να την αποτελέσει; ΄Εχουμε εδώ ένα πραγματικό εξάμβλωμα! Όπως σοφά θα μπορούσε να το θέσει ο λαός, «κρίμα τη μόρφωσή τους!» (αυτών που το σκαρφίστηκαν) …

Άλλη ακατανόητη ενέργεια: ο νόμος καταργεί με «προκρούστειο» τρόπο την εισαγωγική βαθμίδα του λέκτορα. Ποτέ δεν δόθηκε ένα πειστικό επιχείρημα για την αλλαγή αυτή. Αλλά ας πούμε ότι πλέον αποτελεί γεγονός. Γιατί όμως θα πρέπει αυτό να «συμπαρασύρει» τους επίκουρους καθηγητές (επί θητεία και μόνιμους), από τους οποίους αφαιρείται το δικαίωμα συμμετοχής στα εκλεκτορικά επίκουρων καθηγητών; Δεν είναι σωστό να αξιολογεί ο ομοιόβαθμος τους υποψηφίους μιας υπό προκήρυξη θέσης; Δεν έχει, δηλαδή, ο μόνιμος ή ο επί θητεία επίκουρος καθηγητής και (προσθέτω εμφατικά εδώ) ο εντεταλμένος ερευνητής –με βαθμολογική αντιστοιχία προς τους επίκουρους καθηγητές- την απαραίτητη σχετική εμπειρία;

Tα παραπάνω εδράζονται σε εμπειρία από τη συμμετοχή σε πολλές δεκάδες εκλεκτορικών σε διάφορα ελληνικά πανεπιστήμια. Δεν «εισηγούνται», βέβαια, ανατροπή ή καταστρατήγηση του νέου νόμου. Καθίσταται όμως σαφές ότι θα πρέπει να γίνουν σοβαρές, αποφασιστικές διορθωτικές κινήσεις, έτσι ώστε να διατηρηθούν τα όποια θετικά στοιχεία του νέου νόμου ως προς τα εκλεκτορικά, χωρίς να εξοβελιστούν τελείως ορισμένες ευεργετικές διατάξεις του προηγούμενου τρόπου κρίσεων: για παράδειγμα, η ανάγκη επίτευξης απαρτίας για την έναρξη των διαδικασιών κρίσης, κάτι που όμως δεν είναι καθόλου αυτονόητο.

Απλά πράγματα, πρακτικά και άμεσα εφαρμοστέα χρειαζόμαστε, η εφαρμογή τους όμως προβάλλει δυσχερέστατη, αφού δυστυχώς έχουμε καταντήσει να διυλίζουμε τον κώνωπα ως θιασώτες της «περιπεπλεγμένης» περιπλοκής! Εδώ κι αν χρειάζεται υπέρβαση!


*Καθηγητής Ιστορίας Μεσαιωνικών & Βυζαντινών Χρόνων - Πρόεδρος Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Καλαμάτα), Aντιπρόεδρος Επιτροπής Ποντιακών Μελετών (Αθήνα) (asavv@otenet.gr)




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!