| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Σώστε τους κλασικούς!

Της Στέλλας Πριοβόλου

Δημοσίευση: 02-10-2012 - Στήλη: ΑΠΟΨΕΙΣ - Φύλλο:188




Σώστε τους κλασικούς!

Να σώσουμε τους κλασικούς συγγραφείς μας τώρα. Μα, την ώρα που η Ελλάδα ταλανίζεται εμείς θα φιλοσοφούμε; ναι τώρα, γιατί το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ! «εδώ και τώρα», όπως έλεγαν την εποχή του Μεσαίωνα οι νεαροί επαναστάτες κληρικοί και φοιτητές με το όνομα Goliardi, που με την
κλασική τους παιδεία βρήκαν τη δύναμη να εναντιωθούν στο κατεστημένο, να απορρίψουν τις στείρες θεωρίες του και να ανοίξουν τον δρόμο της προόδου των ιδεών και των αισθημάτων ετοιμάζοντας τον ερχομό της Αναγέννησης.
Η Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Royal Holloway, Ίντιθ Χολ, ειδική στο Αρχαίο Δράμα και την Πολιτισμική Ιστορία έδωσε ένα γενναίο αγώνα για τη διάσωση των κλασικών σπουδών, που στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της αγοράς θεωρείται ότι δεν έχουν καμία επαγγελματική χρησιμότητα. Πάλεψε για να παραμείνουν τα Πανεπιστήμια κέντρα διανόησης και όχι επιχειρήσεων. Η καμπάνια που
διοργάνωσε και την ονόμασε «Save Classics» υποστηρίχτηκε από προσωπικότητες της χώρας και είχε τελικά μεγάλη επιτυχία, αφού οι σπουδές αυτές παρέμειναν ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να τις ακολουθήσουν. Οι κλασικές σπουδές γίνονται συχνά στόχος για τη νέα τάξη των επαγγελματιών μάνατζερ στα βρετανικά Πανεπιστήμια, παρατηρεί η Ίντιθ Χολ, και εξηγεί το φαινόμενο λέγοντας ότι οι μάνατζερ, καθώς δεν είναι οι ίδιοι ακαδημαϊκοί, θεωρούν ότι οποιαδήποτε ιστορική εποχή πριν από τον 20ό αιώνα δεν έχει χρησιμότητα στον σύγχρονο κόσμο. Το παράδειγμα της Χολ διδάσκει ότι μπορούμε να
κερδίσουμε σε έναν αγώνα μόνον αν έχουμε στόχο συγκεκριμένο, στόχο δημιουργίας και όχι στενής
αντίδρασης. Έναν τέτοιο αγώνα θα έπρεπε να έχουμε αναλάβει πρώτοι, εμείς οι Έλληνες. Στον γκρίζο ορίζοντα για τις κλασικές σπουδές, αχνά διαφαίνεται μια ελπίδα, που στηρίζεται στον νέο Υπουργό της Παιδείας, τον καθηγητή και πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου μας Γ.Μπαμπινιώτη, διεθνούς φήμης γλωσσολόγο, λάτρη των Κλασικών Γραμμάτων αλλά και βαθύ γνώστη των θεμάτων της παιδείας.
Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στις κλασικές σπουδές, είναι πολύ πιο βαθύ γιατί αφορά το όλο σύστημα πανεπιστημιακών σπουδών. Ένας από τους κορυφαίους ακαδημαϊκούς των Η.Π.Α. , ο Λόρενς Σάμερς, οραματίζεται να καταργήσει τις διαλέξεις των καθηγητών στα αμφιθέατρα και να τις αντικαταστήσει με ειδικούς σε κάθε τομέα που θα απευθύνονται μέσω βίντεο σε φοιτητές, που θα βρίσκονται στα διάφορα μέρη του κόσμου. Έτσι επιχειρείται η χρήση της Τεχνολογίας για να δημιουργηθούν καλύτερες μαθησιακές διαδικασίες με στόχο την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν τα Πανεπιστήμια. Την εποχή της παγκοσμιοποίησης και το Πανεπιστήμιο, ως φαίνεται, οφείλει να γίνει παγκόσμιο! Ο Σάμερς πιστεύει ότι έργο των Πανεπιστημίων είναι να επισημαίνουν αρχές και τρόπους σκέψης, κοινές αξίες και κοινές εμπειρίες, γιατί η διεθνής εμπειρία είναι απαραίτητη σε κάθε πανεπιστημιακό φοιτητή. Σε έναν κόσμο στον οποίο ομιλείται η Αγγλική- επισημαίνει ο ίδιος- μπορεί κανείς να έχει μια ισχυρή διεθνή εμπειρία χωρίς να μιλά τη γλώσσα της κάθε χώρας. Είναι καλύτερο να έχεις την εμπειρία της Κίνας χωρίς να ξέρεις Κινέζικα από το να μην έχεις καθόλου την εμπειρία της, δεδομένης μάλιστα της επίδρασης που θα έχει η Κίνα στον σύγχρονο κόσμο. Προκλητικά τα οράματα του μεγάλου ακαδημαϊκού, ευτυχώς όμως υπάρχει και η άλλη άποψη που εκφράζεται από Ευρωπαίους πανεπιστημιακούς δασκάλους ιστορικών Πανεπιστημίων. Οι καθηγητές αυτοί πιστεύουν ότι τα Πανεπιστήμια πρέπει να επιβραδύνουν τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη, ότι ο περιορισμός των ανθρωπιστικών επιστημών και των τεχνών στα πανεπιστημιακά προγράμματα είναι μια κοντόφθαλμη βαρβαρότητα και ότι παρά την υψηλή Τεχνολογία των τελευταίων δεκαετιών, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μαθαίνουν από ανθρώπους ! Κλείνοντας τον προβληματισμό μου για όσα πρόσφατα διάβασα, αναλογίζομαι : την ώρα τούτη που τα Πανεπιστήμια προβληματίζονται παγκόσμια για τη μεγάλη αλλαγή, στην Ελλάδα μοιάζει να είμαστε στον δικό μας ιδεατό κόσμο. «Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν», επικεντρώνοντας τον αγώνα μας ενάντια στη λειτουργία ενός νέου νόμου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που παρά τις αδυναμίες, τις δυσλειτουργίες και τις αντιφάσεις που παρουσιάζει, συμβαδίζει με την εποχή μας και τις ανατροπές της. Όμως, η «μέθοδος επιβολής» του νέου νόμου, που επιχειρήθηκε αμέσως μετά την ψήφισή του από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, οδήγησε τα Πανεπιστήμια σε σκληρή αντίδραση. Ίσως θα έπρεπε να έχουμε ήδη χαράξει εμείς οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι τον σχεδιασμό για το σύγχρονο Πανεπιστήμιο, αναγνωρίζοντας την ανάγκη αλλαγών, γιατί μόνον εμείς μπορούμε να προτείνουμε στην πολιτεία μια διαδικασία παιδείας που θα συνδέει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον της εκπαίδευσης των νέων και που θα ανταποκρίνεται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο στους προβληματισμούς και τις προσδοκίες τους. Στις σημερινές ευρωπαϊκές συνθήκες δεν μπορούμε να παρακάμψουμε μια μεγάλη αλήθεια : Τα Πανεπιστήμια πρέπει να εκσυγχρονιστούν με βελτιωμένους τρόπους διδασκαλίας μέσα από την εκμετάλλευση της Τεχνολογίας και όχι την αβασάνιστη υποταγή σε αυτήν και με σχέδιο προετοιμασίας των φοιτητών για τον κόσμο εργασίας. Τα δημόσια Πανεπιστήμια, στα οποία εμείς πιστεύουμε και τα οποία εμείς στηρίζουμε για να μην εξελιχθούν σε e-Πανεπιστήμια, θα πρέπει να λειτουργήσουν χωρίς αγκυλώσεις και ναρκισσισμούς, να γίνουν ελκυστικά στους νέους και αξιοσέβαστα στην κοινωνία.

Καθηγήτρια Στέλλα Πριόβολου




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!