| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Ο νόμος Διαμαντοπούλου και η ανύπαρκτη μεταρρύθμιση

Του Βασίλη Κρεμμυδά

Δημοσίευση: 12-10-2011 - Στήλη: ΑΠΟΨΕΙΣ - Φύλλο:178




Σε μια μεταρρύθμιση κάνω δύο πράγματα, πρώτα – πρώτα φροντίζω να προσφέρω λύση στα προβλήματα που έχει ο υπό μεταρρύθμιση θεσμός και κατόπιν, αν θέλω να αλλάξω κάποιες κατεστημένες σχέσεις, μαθαίνω τα μειονεκτήματα που σέρνουν αυτές και τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζουν οι νέες που θα βάλω στις θέσεις του. Κοιτάζω τέλος αν το σύνολο που κατασκεύαζα είναι καλύτερο από το υπάρχον ή αν τέλος, το βελτιώνει, έστω.

 

Πριν από 5-6 μήνες, όταν άρχισε να γίνεται πολύς λόγος για την επερχόμενη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων και η μόνη αλλαγή που ακουγόταν έντονα – ή είχε γίνει γνωστή- ήταν η αντικατάσταση του πρύτανη με «μάνατζερ» έγραψα δύο άρθρα, ένα από τα συνηθισμένα μου στα ΝΕΑ και ένα μεγάλο στην ΑΥΓΗ. Έλεγα εκεί ποιες ήταν οι ανάγκες του πανεπιστήμιου μήπως προλάβω κάτι, μήπως με ακούσει κάποιος! Έτσι πίστευα, ο αφελής!

Μάταια παλεύουμε όσοι δημοσιοποιούμε τις σκέψεις μας, τον πόνο μας. Οι εξουσίες είναι κούφιες. Τώρα λοιπόν που η μεταρρύθμιση έγινε νόμος μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι από τα πραγματικά προβλήματα του Πανεπιστημίου δεν βρίσκουν σ’αυτό καμιά λύση. Ο νόμος «διορθώνει» ζητήματα που κατά το παρελθόν έχουν ενοχλήσει την αντιπολίτευση και έχουν δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία της πόλης. Άλλωστε, έπρεπε να βρεθεί τρόπος για τη λεγόμενη «συναίνεση» - αλλά και 70 γεύματα για να προκύψει νόμος Διαμαντοπούλου – Σπηλιωτόπουλου, κομματάκι ακριβά δεν ήρθε! Χωρίς να έχει σημασία ποιος πλήρωσε.
Να μου επιτραπεί τώρα να θυμίσω μερικά από τα προβλήματα που είχα επισημάνει και τότε, αφού επαναλάβω ότι αυτό που καθόλου δε συνιστά, κατά τη γνώμη μου πρόβλημα είναι ο τρόπος που διοικείται το Πανεπιστήμιο, χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι όλοι οι πρυτάνεις στάθηκαν ή στέκονται - στο ύψος τους – για το θεσμό μιλώ.

Ρωτούσα λοιπόν τον ταδε αν το Πανεπιστήμιο εξακολουθεί να είναι αυτό που λέγαμε παλιά ναός της επιστήμης–το λέει άραγε ο νέος νόμος;–. Και, αν ναι, ζητούσα να μου εξηγήσει κάποιος ποια επιστήμη θεραπεύει ένα «Τμήμα θαλάσσης» (ή κάπως ετσι) ή ένα «Τμήμα τροφίμων» (ή κάπως έτσι) ή μια θέση διδακτικού προσωπικού με αντικείμενο τη διδακτική της φυσικής σε Τμήμα νηπιαγωγών! Σ’ αυτό το τελευταίο θέλω να μείνω λίγο. Αυτός λοιπόν ο συνάδελφος διδάσκει – μαθαίνει στην αυριανή νηπιαγωγό πώς θα διδάξει φυσική στον εγγονό μου των τριών ετών ή τεσσάρων. Αφού μετά απ΄αυτά και πολλά όμοια ή παρόμοια ο ουρανός είναι στη θέση του να μην το λέμε ούτε του παπα! Διορθώνει τίποτα απ’ αυτά, ξανάλεω ο νόμος. Με τη νομιμότητα της εκλογής μελών Δ.Ε.Π., που διαμορφώνει συνθήκες συναλλαγής έχει μεριμνήσει ο νόμος ; Εκείνη η επιταγή του νόμου, του παλιού, για συγγραφή μονογραφίας προκειμένου για την εξέλιξη στην επόμενη βαθμίδα υπάρχει ή καταργήθηκε;

Επειδή τέτοιες ερωτήσεις με το ερώτημα αν ο νέος νόμος ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα του Πανεπιστημίου, που σε τελευταία ανάλυση έχουν να κάνουν με την ποιότητα της έρευνας και της παραγωγής και προσφοράς γνώσης, μπορώ να αραδιάσω άφθονα, σταματώ εδώ για να δούμε τι πραγματικά επιδιώκει ο νέος νόμος και τι πραγματικά μεταρρυθμίζει, αν μεταρρυθμίζει κάτι.

Το πρώτο που κάνει είναι να καταργεί το θεσμό του πρύτανη –πρόκειται για θεσμό δημοκρατικό, δημοκρατικής εκπροσώπησης–, και τον αντικαθιστά με άλλον με καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Το ζήτημα της κατάργησης του πρύτανη σε όλες τις συζητήσεις που προηγήθηκαν είχε αναχθεί σε ζήτημα ψυχοσωματικού ή και μεταφυσικού τύπου.
Γιατί, άραγε; μήπως επειδή κάποιος πρύτανης διαχειρίστηκε σωστά την υπόθεση με τους οργανωμένους λαθρομετανάστες που κάποιοι «φύτεψαν» στους χώρους του Πανεπιστημίου και δεν κάλεσε την αστυνομία να το μετατρέψει σε μακελειό; Και μήπως επειδή κάποιοι άλλοι του συμπαραστάθηκαν συμφωνώντας μαζί του; Αυτό επιτρέπει σχέσεις μίσους και αγάπης ανάμεσα σε ύπατους θεσμικούς παράγοντες ή μήπως επειδή ο τρόπος εκλογής
υπακούει σε λογικές ήκιστα ακαδημαϊκές;

 

Μάταια παλεύουμε όσοι δημοσιοποιούμε τις σκέψεις μας τον πόνο μας. Οι εξουσίες είναι κούφιες. Τώρα λοιπόν που η μεταρρύθμιση έγινε νόμος μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι από τα πραγματικά προβλήματα του Πανεπιστημίου δεν βρίσκουν σ’αυτόν καμιά λύση.

 

Αν είναι έτσι, συμπαθάτε με, αλλά διορθώνουμε τον τρόπο και τις λογικές, δεν καταργούμε τον θεσμό. Το δεύτερο ουσιαστικό που κάνει ο νέος νόμος είναι ότι καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο, που επί χρόνια ενοχλεί Δεξιά και Ακροδεξιά. Αφερίμ! Το άσυλο προστατεύει τη Δημοκρατία, την ελευθερία ήγουν, εντός των Πανεπιστημίων. Στο όνομα της συναίνεσης! ξανά αφερίμ! Αφού οι άνθρωποι σας το έχουν πει:συναίνεση θα έχετε μόνον αν υιοθετήσετε τη δική μας πολιτική, σας το είπαν! Μόνον που οι Έλληνες δεν ψηφίσαμε τον Οκτώβριο του 2009 τη δική τους αλλά τη δική σας πολιτική. Με ποιο δικαίωμα προδώσατε τη ψήφο μου;

 

Για να σας πει μπράβο ο κ. Πρετεντέρης ή ο όποιος κύριος Πρετεντέρης: Κρίμα! Και πάλι λέω ότι αν έπασχε η λειτουργία του θεσμού , ας διορθώνατε αυτήν όχι να καταργήσετε το θεσμό ! Το επόμενο κρίσιμο ζήτημα είναι η συμμετοχή των φοιτητών στις διαδικασίες ανάδειξης των οργάνων διοίκησης. Έπασχε στη λειτουργία της η συμμετοχή αυτή; Εγώ λέω ναι! Να την αλλάξουμε τη λειτουργία να την κάνουμε σωστότερη και πιο σύγχρονη. Όχι έχουμε το μαχαίρι και κόβουμε ό,τι βρεθεί μπροστά μας!

 

Ας τελειώνω. Ο νόμος 128/1982 έβαλε με απλοχεριά τη δημοκρατία στα Πανεπιστήμια τα έκανε φάρους δημοκρατίας. Ο νέος νόμος αφαιρεί δημοκρατία από τα Πανεπιστήμια. Η δημοκρατία όμως είναι το ίδιο με την ελευθερία. Μήπως προτιμούμε ένα Πανεπιστήμιο δούλο; Δούλο ποιανού όμως ; το σκεφτήκατε;

 

Πολυλόγησα. Ο νόμος Διαμαντοπούλου–Σπηλιωτόπουλου πρέπει να αποσυρθεί. Σε όποιον λέει τώρα έγινε νόμος δεν μπορείς να καταργήσεις νόμο, του θυμίζω τον νόμο 805. Η άρση του νόμου θα επαναφέρει δημοκρατία στο Πανεπιστήμιο.

 

Ο Β. Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνώ




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!