| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




17 Nοεμβρίου 1973: 37 χρόνια μετά την εξέγερση των φοιτητών

Της ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ-ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΑΣΠΙΩΤΗ

Δημοσίευση: 21-02-2011 - Στήλη: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - Φύλλο:169




Δεκατέσσερεις Νοεμβρίου: τίποτα δεν δείχνει το τι θα επακολουθήσει. Οι πόρτες του Πολυτεχνείου έκλεισαν, όσοι πρόλαβαν να κλειστούν μέσα γλυτώνουν τον ξυλοδαρμό και τις συλλήψεις των αστυνομικών. Το Πολυτεχνείο τελεί υπό κατάληψη. Έτσι ξεκινά το χρονικό που θα κρατήσει τρεις μέρες και θα οδηγήσει σε εκείνη τη νύχτα, τη νύχτα του τάνκ και του αίματος.

Στο Πολυτεχνείο είναι κλεισμένοι φοιτητές, οικοδόμοι και μαθητές. Οι πρώτες ελλείψεις αρχίζουν. Από το ραδιόφωνο οι φοιτητές δεν εκπέμπουν μόνο τον αγωνιστικό παλμό ενάντια στη Χούντα ζητούν βοήθεια από τον κόσμο. Χρειάζονται τρόφιμα και φάρμακα. Κάθε βοήθεια είναι αποδεκτή. Ο κόσμος ανταποκρίνεται, φέρνει ό,τι έχει. Μέσα στο Πολυτεχνείο υπάρχουν συντονιστικές επιτροπές που αποφασίζουν τις επόμενες κινήσεις. Τα πόστα έχουν καθοριστεί. Άλλοι είναι υπεύθυνοι για την τροφοδοσία, άλλοι φροντίζουν το φαρμακείο, άλλοι τυπώνουν τις προκηρύξεις και άλλοι είναι η φωνή του ραδιοφώνου.


Η τελευταία μέρα φτάνει στο τέλος της. Οι ταράτσες των σπιτιών γύρω από το Πολυτεχνείο γεμίζουν από ελεύθερους σκοπευτές που ρίχνουν στο ψαχνό. Οι πρώτοι φοιτητές πέφτουν νεκροί. Ο φόβος αρχίζει να διαχέεται. Κάποιοι αποφασίζουν και πηδούν από την πίσω μεριά του Πολυτεχνείου. Η οδός Τοσίτσα είναι το σημείο διαφυγής. Οι χαφιέδες την ανακαλύπτουν. Το πέρασμα έκλεισε. Είναι πλέον παγιδευμένοι. Τι θα συμβεί κανείς δεν ξέρει. Το άγχος και η αγωνία ολοένα μεγαλώνει. Οι φοιτητές φωνάζουν από το ραδιοφωνικό σταθμό πως τους σκοτώνουν. Ζητούν φάρμακα. Η απόφαση έχει ληφθεί από το καθεστώς. Το τανκ παίρνει θέση έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Φόβος υπάρχει μέσα στις καρδιές των παιδιών μα δεν είναι αρκετός για να τα κάνει να κατεβούν από τα κάγκελα. Η εντολή δόθηκε, το τανκ μπήκε μέσα. Επικρατεί πανικός και χάος. Τα παιδιά από το ραδιόφωνο μέχρι τέλους ζητούν να μη χυθεί αδερφικό αίμα.

 

Η διαφθορά  που υπάρχει κάνει τους νέους να αισθάνονται απογοήτευση, οργή και θλίψη. Το Πολυτεχνείο  είναι κάτι μακρινό. Ο νέος σήμερα δεν αντέχει, όλα γύρω του τον πνίγουν. Υπάρχει η αμφισβήτηση…


37 χρόνια μετά
Η οικονομική κρίση, η ανεργία, οι απολύσεις απειλούν κάθε οικογένεια. Η αβεβαιότητα είναι πλέον το συναίσθημα που κυριαρχεί στο νέο σήμερα που κάνει τον άνθρωπο να ασφυκτιά, να κλείνεται στον εαυτό του γιατί δεν ξέρει τι να περιμένει από το αύριο που έρχεται.

Oρισμένοι από αυτούς, δυστυχώς, που ήταν κάποτε μέσα στο Πολυτεχνείο και φώναζαν, τώρα είναι πολιτικοί, νομικοί, γιατροί, επιχειρηματίες, είναι οι τότε αγωνιστές που θα χρησιμοποιήσουν τον τότε αγώνα τους. Η διαφθορά που υπάρχει κάνει τους νέους να αισθάνονται απογοήτευση, οργή και θλίψη. Το Πολυτεχνείο είναι κάτι μακρινό. Ο νέος σήμερα δεν αντέχει, όλα γύρω του τον πνίγουν. Υπάρχει η αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση προς αυτούς που ήταν τότε μέσα και τώρα βρίσκονται παντού σε όλους τους τομείς της ζωής της σημερινής Ελλάδας.



Η Μαριάννα Γλιαρμή, 24 ετών, απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και με μεταπτυχιακό στην Κλινική Συμβουλευτική Ψυχολογία μας λέει την άποψή της: «Πώς μπορούμε να απαιτούμε από τη γενιά των 500 ευρώ, για να μη πούμε 300, και δεν εννοούμε τους Σπαρτιάτες, να ανακαλούν Ιστορικά γεγονότα σαν να τα διαβάζουν μέσα από βιβλίο. Οι συνθήκες μάς οδηγούν στο να ξυπνά μέσα μας η ανάγκη προς επιβίωση και όχι προς ανασκόπηση. Σκέψου τους νέους του σήμερα που σπουδάζουν δουλεύοντας και ζουν σε υπόγεια, γιατί οι γονείς τους δεν είναι φοροφυγάδες, που ζουν με την αβεβαιότητα του αύριο, που καλούνται σαν άλλες εποχές να εξετάσουν το ενδεχόμενο της μετανάστευσης, που στροβιλίζονται σ’ ένα κυκεώνα στρατευμένων πληροφοριών να εκτιμήσουν, να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν τη διεκδίκηση και τον αγώνα των παιδιών του Πολυτεχνείου. Μπορεί να είμαστε γενιά του “γεια χαρά” και της αργκό και να δείχνουμε πως έχουμε καταρρίψει τις αξίες που κληρονομήσαμε, αλλά να σου πω οι αξίες και τα ιδανικά μας υψώνονται σε ανάλογο βάθρο. Μπορεί να είναι με άλλα λόγια το “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”, αλλά έχει την ίδια πυγμή, την ίδια δύναμη». Οι νέοι που ασφυκτιούν από όλα αυτά θέλουν να περάσουν από το Πολυτεχνείο της εξιδανίκευσης του 1973 στο Πολυτεχνείο των νέων διεκδικήσεων του 2010. Να ξαναγίνει ιδέα που θα εμπνέει τα παιδιά. Ιδέα που θα φωνάζει για την οικονομική κρίση, την αβεβαιότητα, την διαφθορά και την αηδία.




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!