| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Καθηγητής Γεράσιμος Χρυσάφης

Δημοσίευση: 12-07-2012 - Στήλη: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - Φύλλο:187




«Μέρα Μαγιού» ο Γεράσιμος Χρυσάφης μετέστη ένθα ουκ έστι πόνος. ΄

Οχι μόνον οι συνάδελφοί του στη Φιλοσοφική και τη Θεολογική Σχολή, τις οποίες με αφοσίωση υπηρέτησε, αλλά και όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν αισθάνθηκαν βαρύ το πλήγμα για την απώλειά του. Ο Γεράσιμος Χρυσάφης υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα και ο χαρακτηρισμός των αρετών του δίκαια απαιτεί τον υπερθετικό βαθμό.
Απόφοιτος μεταξύ των αρίστων της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου μας, υπότροφος του Ι.Κ.Υ., με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Southumpton, μετά από υπερδεκαετή υπηρεσία στη Μέση Εκπαίδευση, άρχισε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ως επιμελητής της Γ΄ Εδρας Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής για να αφυπηρετήσει ως Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής. Ως επιστήμων φιλόλογος διέθετε μια απίστευτη κειμενογνωσία, αλλά και ερμηνευτική δεινότητα, που τη στήριζαν η γενικότερη καλλιέργεια και παιδεία του αλλά και η ψυχική του ευαισθησία. Είχε την ικανότητα να διακρίνει, να αισθάνεται και να απολαμβάνει τις παραμικρές αποχρώσεις της γλώσσας ποικίλων κειμένων θύραθεν, χριστιανικών και νεοελληνικών.
Αποθησαύριζε λέξεις και εκφράσεις και τις χρησιμοποιούσε καίρια εμπλουτίζοντας τον καθημερινό του λόγο- όχι σπάνια ενισχύοντας εύστοχα το «δηλητηριώδες» χιούμορ του ή διανθίζοντας την έκφραση των σκέψεών του. Λιτά, περιεκτικά και υψηλής ποιότητας τα δημοσιεύματά του. Τα δεκάδες Ψηφίσματα που επί σειρά ετών είχε συντάξει για τους επιτίμους διδάκτορες του Πανεπιστημίου μας είναι μια παραγνωρισμένη «αρχαιόπλουτος κιβωτός» και ένα δείγμα της αστείρευτης γλωσσικής του δημιουργικότητας. Ως δάσκαλος, χωρίς οίηση και επίδειξη πολυμάθειας, με γνήσιο ενδιαφέρον για κάθε φοιτητή ξεχωριστά, ανέδειξε μαθητές που ποτέ δεν ξέχασαν όσα του όφειλαν: «αι γαρ καλαί των διδασκάλων παραινέσεις και προτρέψεις θεατήν έχουσι τον αιώνα».
Δύσκολο πολύ να σκιαγραφήσει κανείς τον μοναδικόν αυτόν άνθρωπο με το σπινθηροβόλο πνεύμα. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει είναι το ανεπίληπτο ήθος του: με την έμφυτη ευγένεια, τη χάρη και την προσήνειά του, συνδύαζε την εντιμότητα και την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια και τη δικαιοσύνη, τη χαμηλόφωνη παρουσία αλλά και την τολμηρή παρρησία. Ο ίδιος, αυτοσαρκαζόμενος, χαρακτήριζε ως «πτωχαλαζονεία» την όχι επίπλαστη μετριοφροσύνη και ταπεινότητά του. Περιφρονούσε τις εφήμερες «τιμές και δόξες» και δεν εφείδετο δηκτικών σχολίων, όπου διέκρινε σπουδαρχία, τυχοδιωκτισμό και ματαιοδοξία. Ιώβεια ήταν η υπομονή, η καρτερία και το ψυχικό σθένος με τα οποία κάθε μέρα σήκωνε βαρύ τον σταυρό του ως πατέρας και αντιμετώπιζε τα πολλαπλά πλήγματα που η ζωή του επιφύλασσε. Αρραγής όμως παρέμεινε η πίστη του στον Θεό της αγάπης, της αλληλεγγύης και της συγγνώμης. Στην μακαρία οδό που πορεύτηκε τον συνόδευσαν οι ευχές όλων όσοι τον αγάπησαν και τους αγάπησε να βρεί την ανάπαυση της ψυχής, αυτή την ανάπαυση που δεν απόλαυσε στην επίγεια ζωή του.

Καθηγήτρια
Θεώνη Χριστοπούλου-Μικρογιαννάκη




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!