| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Φοίβος Δεληβοριάς

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΙΑΤΗ

Δημοσίευση: 03-05-2011 - Στήλη: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - Φύλλο:175




Η παρουσία του τραγουδοποιού Φοίβου Δεληβοριά στα μουσικά δρώμενα της τελευταίας εικοσαετίας είναι μια παρουσία «αντιφατική». Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη –από τους λίγους που δικαιούνται, στον χώρο που κινείται, να διατηρούν τον τίτλο– ο οποίος με διακριτικότητα αλλά και έμφαση σχολιάζει την πραγματικότητα, το επιστητό, χωρίς να πέφτει στην παγίδα της σοβαροφάνειας και του λογιωτατισμού (παγίδα στην οποία πέφτουν πολλοί ομότεχνοί του) αλλά αποφεύγοντας και την εφήμερη σάχλα. Το μεγάλο ταλέντο του Δεληβοριά συνίσταται στην ικανότητά του να δημιουργεί ιστορίες με τους στίχους του, ιστορίες των ανθρώπων που είναι δίπλα μας, που –συχνά- είμαστε εμείς οι ίδιοι. Καταφέρνει να προσαρμόζει, με το πέρασμα των ετών, τις ιστορίες του στις συνήθειές μας, που μάλλον είναι και οι δικές του συνήθειες, να μιλάει με τα τραγούδια του για πράγματα που έχουμε αισθανθεί ή ζήσει, να εκφράσει μια μερίδα της γενιάς μας.

 

Ακούγοντας τους προηγούμενους δίσκους του, τον «Καθρέφτη», το «Έξω», το «Χάλια», είχαμε την αίσθηση ότι μας μιλάει ένας φίλος, ένας ντροπαλός, ρομαντικός, ευαίσθητος και καλλιεργημένος τύπος που προβληματίζεται για την καθημερινότητά του, για τους ματαιωμένους του έρωτες, για τους φίλους του, για τους γονείς του. Είχαμε την αίσθηση ότι μπορεί να εκφράσει με αδρό τρόπο τα πιό απλά μας αισθήματα, τις πιό απλές μας σκέψεις αναδεικνύοντας, ταυτόχρονα, το πόσο σύνθετα και πολύπλοκα είναι αυτά τα απλά. Ταυτόχρονα, μας έδινε την αίσθηση ότι το μεγάλο του χάρισμα στον στίχο και η οξυδέρκειά του στο να «πιάνει» καταστάσεις, το σαρδόνιο χιούμορ του και η καυστική ματιά του έκαναν τα τραγούδια του ανισόρροπα, τα έκαναν να «γέρνουν» προς την αφήγηση, αφήνοντας το μουσικό μέρος σε δεύτερη μοίρα.

 

Με τον τελευταίο του δίσκο, όμως, τον «Αόρατο Άνθρωπο», ο Δεληβοριάς φαίνεται πως αλλάζει ρότα, ωριμάζει και τολμηρά πειραματίζεται με τα όρια του ήχου του. Ο στίχος του εδώ δεν έχει, ενδεχομένως, τη δύναμη που μας είχε συνηθίσει –μάλλον συνειδητά– χωρίς πάντως να χάνει τις βασικές αρετές του, αλλά είναι μελοποιημένος με τρόπο εσωτερικό, με μια λιτή ενορχήστρωση, με όμορφα παιξίματα από τους μουσικούς του αλλά και από τον ίδιο (αποδεικνύοντας ότι είναι και αξιόλογος κιθαρίστας). Μπορεί ο «Αόρατος Άνθρωπος» να ξενίσει τους φανατικούς φίλους του Δεληβοριά, μπορεί επίσης να μην παιχτεί στο ραδιόφωνο, μπορεί να μην έχει σουξέ – όπως το «Εκείνη», το «Αυτή που περνάει» κ.λπ.– αλλά σίγουρα είναι η πιο εσωτερική και ισορροπημένη δουλειά του. Ο Δεληβοριάς ψάχνει τον ήχο του, διότι είναι ένας τραγουδοποιός που ακούει, που αφουγκράζεται τις νέες τάσεις του εναλλακτικού ήχου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αυτή του η στροφή έγινε εμφανής και σε όποιον έιχε την τύχη να τον παρακολουθήσει στις πρόσφατες εμφανίσεις του στο Μετρό. Η λιτή του μπάντα με τον πολυοργανίστα Γιώργο Κατσάνο στα πληκτροφόρα, στο θέρεμιν και σε λοιπά πειραματικά, τον Σταμάτη Σταματάκη στο κοντραμπάσο και στο ηλεκτρικό μπάσο και τον Σωτήρη Ντούβα στα τύμπανα, έδωσε νέα πνοή στα παλαιότερα τραγούδια του αλλά και απόδωσε με ωραίο τρόπο τα τραγούδια από τον «Αόρατο Άνθρωπο». Η μόνη –προσωπική– ένσταση έχει να κάνει με την επιθυμία μου να ακούσω τον Κατσάνο περισσότερο στο κλαβιέ, που είναι και ο χώρος έκφρασής του, και λιγότερο σε μουσικές ακροβασίες που συχνά έγιναν για να γίνουν.




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!