| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Φοιτητικές Εκλογές

Δημοσίευση: 30-04-2013 - Στήλη: ΦΑΚΕΛΟΣ - Φύλλο:195




Οι εφετινές φοιτητικές εκλογές δεν έδωσαν τελικά κάποιο μήνυμα αντάξιο εκείνου που θα αναμενόταν από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας μετά τις εκλογές και τη δημιουργία της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, ΠαΣοΚ και ΔΗΜΑΡ. Όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από την εκλογική διαδικασία, μικρή ήταν η πτώση της συμμετοχής των φοιτητών στις εφετινές φοιτητικές εκλογές σε σχέση με πέρυσι. Στις κάλπες προσήλθαν την Τετάρτη για να ψηφίσουν λίγο περισσότεροι από 100.000 φοιτητές ενώ πέρυσι ψήφισαν περίπου 130.000 σπουδαστές σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί περίπου στο 50% των ενεργών φοιτητών τους. Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών η εκλογική διαδικασία διεξήχθη ομαλά χωρίς εντάσεις ή προβλήματα. Οι φοιτητικές παρατάξεις δεν εξέδωσαν ούτε εφέτος κοινά αποτελέσματα, οπότε τα συμπεράσματα της εκλογικής διαδικασίας προέκυψαν τελικά μόνο από τον συνδυασμό των αποτελεσμάτων και των πληροφοριών που δίνουν χωριστά οι εκπρόσωποι των παρατάξεων. Έτσι, είναι δεδομένο ότι και εφέτος πρώτη δύναμη στις φοιτητικές εκλογές για 27η χρονιά είναι η φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ. Δεύτερη ήταν η ΠΑΣΠ (πρόσκειται στο ΠΑΣοΚ), ενώ ακολουθούν τα αριστερά ψηφοδέλτια (Αριστερή Ενότητα, που πρόσκειται στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΑΑΚ αλλά και Πανσπουδαστική ΚΣ) και στα οποία καταγράφτηκε μια μικρή άνοδος των ποσοστών τους. Μια πρώτη παρουσία είναι ότι κατέβηκαν εφέτος στις εφετινές εκλογές ψηφοδέλτια της ΔΗΜΑΡ για πρώτη φορά στις εκλογές. Όπως αναφέρουν εκπρόσωποι της παράταξης, δεν μπορούν να καταγράψουν τα ποσοστά τους, καθώς το κόμμα στήριξε ανεξάρτητα σχήματα. Πάντως, υποτονικό ήταν το κλίμα στις σχολές του κέντρου της Αθήνας την Τρίτη, τις ημέρες που προηγήθηκαν των εφετινών φοιτητικών εκλογών.Κυρίαρχα θέματα στις φοιτητικές εκλογές εφέτος ήταν η ολοκλήρωση της συγκρότησης των Συμβουλίων Ιδρυμάτων και το σχέδιο «Αθηνά» περί συγχωνεύσεων τμημάτων τόσο των πανεπιστημίων όσο και των ΤΕΙ.

Ανοιξιάτικο πρωινό της 17ης Απριλίου. Οι φοιτητές συνήθως σηκώνονται από το κρεβάτι αργά το μεσημέρι. Πριν όμως καλά καλά το συνειδητοποιήσουν έρχεται το δίλημμα: αξίζει άραγε να συμμετάσχουν άμεσα και αποφασιστικά στη μόνη “κατ’ όνομα τουλάχιστον” αντιπροσωπευτική, συμμετοχική διαδικασία του φοιτητικού τους συλλόγου; Όπως κάθε εκλογική αναμέτρηση, φαίνεται να μονομαχεί με τις προσδοκίες μας για ένα καλύτερο μέλλον.


Την ημέρα των φοιτητικών εκλογών βρεθήκαμε και συζητήσαμε με φοιτητές διαφορετικών σχολών της Αθήνας, θέλοντας να μάθουμε τις προσδοκίες των φοιτητών από τις φοιτητικές εκλογές, τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφάσισαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, καθώς και αν παράγοντες όπως η πολιτική ιδεολογία, ή το έργο της στη σχολή επηρέασαν την επιλογή τους. Δεν έλειψαν βέβαια και οι ακραίες φωνές όπως αυτή του Χρήστου Μπαλωτή (φοιτητή Γεωπονικής) που δήλωσε περιφρονητικά “Δεν ψήφισα καν. Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω”. Από τους φοιτητές που αποφάσισαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα οι περισσότεροι φοιτητές δήλωσαν ότι ψήφισαν σύμφωνα με το έργο κάθε παράταξης στη σχολή. Δεν ήταν λίγοι ωστόσο αυτοί που εξέφρασαν αμφιβολίες ως προς την εμπιστοσύνη τους απέναντι στην παράταξη που τελικά επιλέγουν να ψηφίσουν: “Ψήφισα με βάση την αρχή το «μη χείρον βέλτιστον», το οποίο το κρίνω σύμφωνα με την ιδεολογία μου”, μας απαντά ο Γιάννης Τσούμαλης (φοιτητής Νομικής), αφήνοντας να εννοηθεί η δυσπιστία του απέναντι στην εκλογική του επιλογή.

Όταν οι φοιτητές ρωτήθηκαν αν πιστεύουν ότι οι παρατάξεις καθοδηγούνται από τα κόμματα στα οποία πρόσκεινται ή αν είναι ανεξάρτητες, όπως οι περισσότεροι εκπρόσωποί τους δηλώνουν, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεώρησε σχεδόν αυτονόητη την καθοδήγηση των παρατάξεων από κάποιο πολιτικό φορέα. Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του Γιώργου Καλογεράκη (φοιτητής Νομικής) ο οποίος μας δήλωσε: “[Οι παρατάξεις] Επιβεβαιώνουν απλώς μια σήψη της κοινωνίας μέσα από τη διαιώνιση του πολιτικού συστήματος. Γιατί όχι! Οι φοιτητές δε φταίνε, τα λυπηρά φαινόμενα που παρατηρούμε δεν είναι προϊόντα μιας “ξένης – νεανικής” ιδιοσυγκρασίας, είναι συμπτώματα της βαθιάς αρρώστιας της “αρμονικά συζευγμένης” νεοελληνικής κοινωνίας έτσι όπως τη χτίσανε οι προηγούμενες γενιές και έτσι όπως την κληρονομούμε αυτούσια εμείς”.

Τέλος, αντιφατικές υπήρξαν οι απαντήσεις των φοιτητών όταν ρωτήθηκαν για το αν θα επέλεγαν να συμμετάσχουν σε κάποια πολιτική – φοιτητική παράταξη. “Όχι, γιατί οι παρατάξεις λαϊκίζουν, μιλούν για ουτοπίες και αποπροσανατολίζουν τους φοιτητές από τους πραγματικούς τους στόχους”, μας απαντά ο Δημήτρης Λιανός, (Μεταλλειολόγοι ΕΜΠ), ενώ στο ίδιο πνεύμα η Τίνα Σακελλίου (φοιτήτρια Νομικής) μας λέει: “Όχι, διότι αν γραφείς σε μια παράταξη εκπροσωπείς σε κάποιο σημείο τα συμφέροντα του κόμματος και χάνεις την προσωπική σου ελευθερία και την ατομικότητά σου”. Στο σημείο βέβαια αυτό δεν υπήρξε σύμπλευση απόψεων μεταξύ των φοιτητών. Εκ διαμέτρου αντίθετη γνώμη υποστήριξαν άλλοι φοιτητές, μεταξύ των οποίων και ο Στέλιος Πολίτης (φοιτητής τμήματος οικονομικών σπουδών ΝΟΠΕ), οι οποίοι απάντησαν καταφατικά, θεωρώντας τη συμμετοχή σε μια παράταξη μέσον συμβολής στη βελτίωση του Πανεπιστημίου.
Επιμέλεια: Νίκος Μάλαμας, φοιτητής Νομικής, Α’ έτος


Συζήτηση με τον Δημήτρη, φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης Παν/μίου Κρήτης
Καταρχάς, ψήφισες;
Ναι.


Είσαι ικανοποιημένος από το υπάρχον συνδικαλιστικό σύστημα;
Αυτό είναι μια άλλη κουβέντα και ανήκει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Πρέπει πρώτα δηλαδή να εξετάσει κανείς τι θέλει από το πανεπιστήμιο, να αναλύσει το ερευνητικό, το ακαδημαϊκό κομμάτι, τα θέματα με τους καθηγητές και μετά να δει τι προσφέρει μία παράταξη και αν τον καλύπτει.

Πάντως, ο συνδικαλισμός στα πανεπιστήμια είναι θεσμός. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει, υφίσταται, καλώς ή κακώς, και ως θεσμό πρέπει να τον στηρίζουμε. Το αν έχει διαβρωθεί ή όχι, αυτό είναι άλλο θέμα, ανεξάρτητο της ύπαρξής του αυτής καθεαυτήν. Οπότε για μένα ο καθένας πρέπει να ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα με όποιον τρόπο θέλει. Η ψήφος άλλωστε δεν είναι μονοσήμαντη, λαμβάνει διάφορες μορφές και εξετάζεται υπό πολλά πρίσματα.


Μία έκφανση του εκλογικού δικαιώματος μπορεί να είναι και η αποχή;
Γιατί όχι, είναι και αυτό πολιτική επιλογή. Η αποχή άλλωστε κάτι σημαίνει και πρέπει να δεις τι κρύβεται πίσω από αυτό. Μπορεί να είναι απλή αντίδραση και διαφωνία, ένα απλό «όχι» στο υπάρχον σύστημα με τις παρατάξεις στα πανεπιστήμια. Για μένα όμως κυρίως είναι αντίκτυπος της όλης πολιτικής κατάστασης, του σάπιου πολιτικού συστήματος, είτε εντός, είτε εκτός πανεπιστημίου. Ο κόσμος έχει ξενερώσει, να το πω κι έτσι, και γυρίζει την πλάτη επειδή δεν αντέχει να στηρίξει ένα τέτοιο σύστημα. Μπορεί, βέβαια, ο άλλος απλώς να μην έχει πολιτική συνείδηση, να βαριέται να πάει να ψηφίσει. Αλλά ακόμα κι αυτό δείχνει (κι εκεί ερείδεται κιόλας) το πόσο λανθασμένα εφαρμόζεται πια ο θεσμός.

«Πολιτικό σύστημα εντός κι εκτός πανεπιστημίου». Όλα έχουν να κάνουν τελικά με τα σημερινά πολιτικά δεδομένα στη χώρα;
Αυτό είναι ξεκάθαρο, φυσικά. Δεν μπορεί να διαχωριστεί το πανεπιστήμιο από την κοινωνία. Το πανεπιστήμιο φιλοξενεί τόσες και τόσες πολιτικές ζυμώσεις, παιδεύει τους αυριανούς εργαζόμενους της χώρας. Οι παρατάξεις είναι γεγονός ότι έχουν κομματική λογική και με όλους τους τρόπους που λειτουργούν, ακόμα και τους αρνητικούς, φωτογραφίζουν το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο.

Τέταρτο έτος αισίως και τέταρτη χρονιά φοιτητικών εκλογών

Τέταρτο έτος αισίως και τέταρτη χρονιά φοιτητικών εκλογών. Και δυστυχώς όχι η τελευταία, αλλά αυτό είναι μια διαφορετική –πονεμένη- ιστορία. Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, άσκησα κι εγώ το φοιτητικό εκλογικό μου δικαίωμα. Με μια διαφορά όμως. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια φέτος σχεδόν σύρθηκα μέχρι τη σχολή. Ανόρεχτα, τυπικά, γεγονός που φυσικά με θλίβει βαθύτατα. Στηρίζω τον θεσμό του συνδικαλισμού στα πανεπιστήμια, ασχέτως αν με ικανοποιεί ή όχι. Πιστεύω στην πολιτικοποίηση (κι όχι την κομματικοποίηση) και είμαι με κάθε τρόπο κατά της αποχής∙ θεωρώ την ψήφο ύψιστο δικαίωμα και πεμπτουσία της δημοκρατικής αρχής. Και παρ’όλα αυτά ψήφισα διαδικαστικά. Βέβαια, τέσσερα χρόνια μετά. Τέσσερα χρόνια όπου «όλα αλλάζουν», δήθεν, κι «όλα τα ίδια μένουν». Τέσσερα χρόνια όπου οι παρατάξεις προσεγγίζουν το πρώτο και δεύτερο έτος και μετά παύουν να ασχολούνται. Όπου αναλίσκονται σε διαμάχες μεταξύ τους, επιδιδόμενες σε έναν ανελέητο αγώνα επιβολής και, γιατί όχι, προβολής. Όλοι μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας μάλιστα την παράταξη που έχει αναγάγει το τελευταίο στην ουσία της ύπαρξής της και, για μένα, στη μόνη δραστηριότητά της. Η οποία, φυσικά, ως πρώτη δύναμη στη σχολή μας, φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την τωρινή κατάντια του συνδικαλιστικού συστήματος. Αναπόφευκτο βέβαια, όταν τη θέση των αγώνων (με όποιον τρόπο, δεν προπαγανδίζω υπέρ καμίας παράταξης), έχουν λάβει ανούσιες δημοσιοσχεστίτικες προσεγγίσεις, δεύτερης αισθητικής έξοδοι-υπερπαραγωγές, ανέμπνευστα σποτάκια και μια γενικότερη πρακτική υποκουλτούρας. Για να μην εθελοτυφλώ όμως, και η αριστερά δεν είναι άμοιρη των ευθυνών της. Κατακερματισμένη και σε σημεία απούσα. Ακόμα, είτε πολύ βίαια είτε οπουρτουνιστική είτε σχεδόν αδρανής. Τέλος πάντων, δεν είμαι η αρμόδια γι αυτού του είδους τον σχολιασμό. Ως φοιτήτρια όμως που ενδιαφέρεται, ως παρατηρήτρια των γεγονότων, μπορώ να διακρίνω και να κρίνω. Να νιώσω, τελικά, όπως ένιωσα στις εκλογές και να με στεναχωρήσει τόσο η αποχή, όσο και η ασυνειδησία. Όλα ένας κύκλος είναι όμως κι έρχονται νέα πρώτα και δεύτερα έτη. Κι εμείς φυσικά, δεν τα παρατάμε. Ο αέρας της αλλαγής φυσάει δυνατά και μένει απλά να κινηθούμε στους ρυθμούς του.
Κατερίνα Πλυτά,
φοιτήτρια Νομικής, Δ’ έτος

Πράξη τελευταία: Η καταμέτρηση – Το μεγάλο μας τσίρκο


Χάος. Ντρέπομαι να χρησιμοποιήσω ανθρώπινο λόγο για να περιγράψω αυτόν τον ύψιστο εκφυλισμό του φοιτητικού κινήματος. Τουλάχιστον δεν είχαμε βίαια επεισόδια, όπως ακριβώς το 2010, οπότε η καταμέτρηση διήρκησε τρεις ημέρες! Ευτυχώς που στις οριακές καταστάσεις, ορισμένες παρατάξεις επέδειξαν νηφαλιότητα και απεφεύχθησαν τα έκτροπα. Αλλά ας δούμε λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά τους. Κατά τις οκτώ η ώρα, οι κάλπες κλείνουν και μεταφέρονται όλες στην αίθουσα ένα, όπου θα διεξαχθεί η κύρια διαδικασία. Ευθύς συνεδριάζει η ΚΕΦΕ (Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή), ώστε να καθορισθούν τα διαδικαστικά. Τέσσερις ολόκληρες ώρες συνεδρίασης για να καθορισθεί αν η καταμέτρηση θα γίνει κλειστή, χωρίς δηλαδή την παρουσία φοιτητών, ή ανοιχτή, με την Επιτροπή να ενδίδει εν τέλει στην άποψη μιας μόνο παράταξης που υποστήριζε τον ανοιχτό χαρακτήρα αυτής.


Τελικά η διαδικασία, κατόπιν περαιτέρω άσκοπων αναμονών, ξεκίνησε μόλις στις μία και μισή, και ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των σχολών της πρωτεύουσας είχε προ πολλού ολοκληρώσει την αντίστοιχη καταμέτρησή τους. Εν τω μεταξύ, αληθινές ηρωίδες των εκλογών ανεδείχθησαν οι φιλότιμες καθαρίστριες της σχολής μας, οι οποίες αναγκάσθηκαν να πετάξουν πάνω από σαράντα τεράστιες σακούλες από αφίσες και σκουπίδια, καθώς ουδείς από τις παρατάξεις δεν φιλοτιμήθηκε να πράξει το αυτονόητο.

Κάπου εδώ αρχίζει το σοκ για όποιον βιώσει για πρώτη φορά τούτη την εμπειρία. Η παράταξη της ΔΑΠ, φορά ευθύς γαλάζια μπλουζάκια με τυπωμένες τις εκλογικές της επιτυχίες, προσφορά προφανώς του ελληνικού λαού, που χρηματοδοτεί τον ιδεολογικό της πατέρα, την ΝΔ. Παράλληλα, μια μικρή εισαγωγή μάς χάρισε η παράταξη των ΕΑΑΚ, με τα ευφάνταστα συνθήματα-χυδαιολογήματα που άρχιζαν βρίζοντας αισχρά και άσκοπα τα Θεία και τους πεθαμένους κάθε παράταξης και ολοκληρώνονταν με ανούσιες ομοιοκαταληξίες του τύπου “Ο Κολοκοτρώνης ήταν Αλβανός και ο Μεγαλέξανδρος βέρος Σκοπιανός’’. Προφανής και μοναδικός στόχος όλων αυτών φυσικά, η πρόκληση. Ευθύς οι απαντήσεις από τις άλλες παρατάξεις, υμνώντας καθεμιά τα κατορθώματά της, όλος δε αυτός ο “χαριτωμένος’’ διάλογος καθώς ο εκπρόσωπος έκαστης παράταξης σήκωνε τρόπαιο την ψήφο που έβγαζε από την κάλπη. Και τούτο μέχρι να ανοίξουν ένας - ένας και οι χίλιοι πεντακόσιοι φάκελοι.

Και ενώ τα πράγματα κυλούσαν σχετικά ομαλά, ήρθε και το πρώτο έκτροπο, να αλατίσει μια “άνοστη’’, για τα δεδομένα της σχολής, διαδικασία. Δέκα μπράβοι της δεξιάς παράταξης κάνουν την εμφάνισή τους στο Πολιτικό Τμήμα, χτυπώντας έναν αριστερό φοιτητή, που είχε την ατυχία να διαφωνεί μαζί τους. Υπό τον φόβο επέκτασης των εκτρόπων και στο Νομικό Τμήμα, η ΚΕΦΕ σταματά τη διαδικασία, μέχρι να διασφαλιστεί η ασφαλής εξέλιξή της, δεδομένου ότι λίγες ώρες νωρίτερα είχαμε ρίψη μολότοφ στο Παιδαγωγικό. Εν τω μεταξύ βέβαια, κάθε είδους περαστικοί έκαναν την εμφάνισή τους με μπουκάλια μπίρες και κρασί για “after” στην υπό καταμέτρηση σχολή.

Μετά από τρίωρη διακοπή η καταμέτρηση συνεχίζεται κατά τις πέντε η ώρα το βράδυ. Και ενώ όλα φαίνεται να βρίσκουν τον κανονικό τους ρυθμό και μάλιστα επιταχυμένο, νέα προβλήματα έρχονται να οξύνουν τα πνεύματα. Αυτή τη φορά τη σπίθα άναψαν τα άκυρα ψηφοδέλτια. Κοινή λογική: πλήρως απούσα. Προφανώς ο θολωμένος δεξιός ή αριστερός, κομματικός νους τους, δεν δεχόταν πως το βελάκι ή η μουτζούρα αντίστοιχα, δεν αποτελεί σταυρό και επί τρεις ώρες αναζητούσαν νέα γεωμετρικά θεωρήματα για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους.

Το εν λόγω πρόβλημα όξυνε περισσότερο ο εκλογικός κανονισμός. Ο,τι και να πει κανείς για το συγκεκριμένο κείμενο (που ψηφίστηκε από όλες τις παρατάξεις) είναι λίγο. Ένας απαράδεκτος, ανόητος κανονισμός που έθετε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυνε τελικά. Προς επίρρωση των ανωτέρω, σημειώνω απλώς, ότι η κρίση περί ακυρότητας ψηφοδελτίου απαιτεί ομόφωνη απόφαση της ΚΕΦΕ η οποία αποτελείται από πέντε παραταξιακούς εκπροσώπους. Η εν λόγω ομοφωνία είναι προφανώς αδύνατη για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. Για αυτό λοιπόν και η διαδικασία πάγωσε για τρεις με τέσσερεις ώρες, κατά τις οποίες η πλειοψηφία των παρευρισκομένων αποκοιμήθηκε στα έδρανα.

Ευτυχώς ο γόρδιος δεσμός λύθηκε κατόπιν των παρεμβάσεων νηφαλιότερων πολιτικών δυνάμεων (συγκεκριμένα, της ΠΚΣ και της ΑΡΕΝ) και πολιτικών συνδιαλλαγών. Από τις δώδεκα το μεσημέρι της επομένης ημέρας τα πράγματα ομαλοποιήθηκαν, καθώς όλοι πλέον αντιλήφθηκαν ότι η διαδικασία είχε καθυστερήσει υπερβολικά (καθότι όλοι ανέμεναν να είχε ολοκληρωθεί μέχρι τις έντεκα το πρωί). Η κούραση, ο ύπνος και η πείνα, ευτυχώς για όλους μας, τους λύγισε, με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί η διαλογή, που διεξήχθη πλέον υποτονικά και ήρεμα.

Το θέαμα που αντικρίζει κανείς μετά την αποχώρηση των παρατάξεων από τον χώρο είναι λυπηρό. Σπασμένα θρανία, κάθε είδους σκουπίδια, ποτά, αποτσίγαρα, χαρτιά, φαγητά διασκορπισμένα σε όλους τους χώρους του κτηρίου. Ευτυχώς πέραν αυτών των υλικών φθορών, τα πράγματα κινήθηκαν ομαλότερα από άλλες χρονιές. Ίσως οι εξελίξεις δίνουν πια την ελπίδα ότι η βία και οι τραμπουκισμοί δεν χωρούν πλέον στον χώρο του Πανεπιστημίου. Ίσως όμως από την άλλη δείχνουν, ότι τα πολιτικά πράγματα και διεργασίες στον πανεπιστημιακό χώρο θα παραμείνουν ριζωμένες γερά στις καταστάσεις του παρελθόντος. Ο χρόνος θα κρίνει.

Προσπάθησα να περιγράψω μ’ αυτό το κείμενο την εντύπωση που προκαλούν οι εκλογικές διαδικασίες στα μάτια ενός νέου. Δεν είπα τίποτα υπερβολικό μήτε τίποτα αναληθές ή κατευθυνόμενο. Για όσους όμως πιστεύουν το αντίθετο, θα παραπέμψω σε μια ρήση ενός ειλικρινούς σοσιαλιστή και νομπελίστα, του George Bernard Shaw: “Διαθέτω το χάρισμα της παρατηρητικότητας που όσοι το στερούνται θα το ονομάσουν κυνισμό’’.
Γιώργος Καλογεράκης,
φοιτητής Νομικής, Δ’ έτος




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!