| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Οι φοιτητές μιλούν για τη βία

Της Φέλης Οικονομοπούλου

Δημοσίευση: 12-07-2012 - Στήλη: ΦΑΚΕΛΟΣ - Φύλλο:187




Η Εφημερίδα μας, συνεχίζοντας προηγούμενα αφιερώματα σχετικά με τη βία στην πόλη, φιλοξενεί στο παρόν φύλλο απόψεις φοιτητών, που με τη δική τους οπτική εμπειρία προεγγίζουν αυτό το μείζον θέμα. Οι απόψεις και τα σχόλια που παρουσιάζονται είναι προσωπικά. Το αφιέρωμα αυτό θα συνεχισθεί και σε επόμενα φύλλα με απόψεις και σχόλια πανεπιστημιακών, άλλων φοιτητών καθώς και ειδικών. Αυτονόητο είναι ότι ευχαρίστως θα δημοσιεύσουμε και τα σχόλια των αναγνωστών σχετικά με το θέμα. Υπενθυμίζουμε την ηλεκτρονική διαύθυνση της Εφημερίδας μας: newspaper@media.uoa.gr

«Σωματική βία, ψυχολογική βία. Βία στα σχολεία, βία στα γήπεδα, ενδοοικογενειακή βία. Κρατική βία. φασιστική βία... Ζούμε πράγματι σε μία απολύτως βια-σμένη κοινωνία!”, μας λέει η Κατερίνα Πλυτά, καλύπτοντας με τον πιο σαφή τρόπο το θέμα του αφιερώματος αυτού, που δεν είναι άλλο από τη βία. Ένα φαινόμενο που το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, το βιώνουμε σε κάθε μορφή του, το ανεχόμαστε, ενίοτε το συνηθίζουμε, αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτό μέχρι να καταστεί τηλεοπτικό γεγονός. Καταιγισμός απόψεων περί ουμανιστικών ιδεών πλαισιώνουν συζητήσεις, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο ξεπεσμός της κοινωνίας μας έχουν την τιμητική τους. Συζητήσεις επί συζητήσεων, που είναι, όμως, καταδικασμένες σε ένα γρήγορο τέλος μιας κοινωνίας που έχει μάθει να στρέφει το βλέμμα στο μεμονωμένο γεγονός, παραβλέποντας τη νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτό και το υποκινεί.

Είναι όμως η βία σημείο των καιρών; Λακωνικά πλην όμως δηκτικά ο Κωνσταντίνος Τσέλλος μας αναφέρει: “Στην ερώτηση αν καταδικάζω τη βία, απαντώ: “καταδικάζουμε και τη βία του Κολοκοτρώνη;”, θέλοντας απλώς να καταδείξω την υποκρισία μιας ακόμα μιντιακής μόδας!” Στο ίδιο πνεύμα και ο Φώτης Μπρέγιαννης απαντά: “Ποιος θυμάται την γκιλοτίνα; Η πιο βίαιη επανάσταση στην ιστορία βαφτίστηκε, και ορθά, η απελευθέρωση του πνεύματος από το μεσαίωνα. Ποιος θυμάται τη σφαγή της Τρίπολης; Η βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, όχι μια τυχαία επίπτωση της στιγμής. Ως τέτοιο “χρωματίζεται” από το υποκείμενο που την ασκεί, από το θύμα και από τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες.” Πράγματι, μεγάλες στιγμές της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας βάφτηκαν με αίμα, καθιστώντας τη βία στις συνειδήσεις μας ως μέσο αντίδρασης, πάλης και επανάστασης. Οι επαναστάσεις, όμως, αυτές σίγουρα δεν προτρέπουν σε “επανάσταση για την επανάσταση”, αλλά σε αγώνα για την εγκαθίδρυση ενός πραγματικά διαφορετικού πολιτικού συστήματος.

Σήμερα, αν και δεν βρισκόμαστε ενώπιον μιας νέας επανάστασης, βιώνουμε τεταμένες πολιτικά και κοινωνικά στιγμές. Είναι λοιπόν η αγανάκτηση του κόσμου που καθιστά ανυπόφορα αισθητή τη βία στις μέρες μας; Στο ερώτημα αυτό επιχειρεί να απαντήσει ο Γεράσιμος Χρυσικός αναφέροντας: “Η βία είναι σημάδι των καιρών μας. Η κρίση στην οικονομία φέρνει κρίση των ηθικών αξιών και η τελευταία, κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις”. Παρόμοιες σκέψεις παρουσιάζει και ο Ιάσονας Καρανίκας: “Η αύξηση της βίας τον τελευταίο καιρό σηματοδοτεί την ανατροπή των ισορροπιών της ελληνικής κοινωνίας. Το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της καταναλωτικής και δανεικής ανάπτυξης των εισαγωγών που είχε επικρατήσει τα τελευταία χρόνια, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενιών, καταρρέει και μαζί καταρρέουν και οι τρόποι με τους οποίους είχε μάθει να επιβιώνει ο μέσος Έλληνας”.

Η οικονομική κρίση στάθηκε, λοιπόν, η αφορμή να έρθουν στο φως καρκινώματα που χρόνια τώρα ταλάνιζαν την ελληνική κοινωνία, που, όμως, όσο δεν μας άγγιζαν άμεσα, δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτά, πόσο μάλλον να τα αντιμετωπίσουμε.

Η βία μέσα σ’ ένα διάχυτο περιβάλλον υποκρισίας, ταυτίστηκε τα τελευταία χρόνια με την ίδια την απόδοση δικαιοσύνης. “Η συνωμοσιολογία, ο λαϊκισμός και ο κομματικός παρωπιδισμός αποτέλεσαν τα πρόσκαιρα βέλη για το ωμό και αδιαπραγμάτευτο σφυροκόπημα του όποιου “άλλου”. Στην κοινή συνείδηση, ο παραλογισμός της βίας νομιμοποιήθηκε και κατόπιν επιβλήθηκε ως “μία κάποια λύση” μες στη γενικότερή μας παραζάλη”, λέει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Καούρας.

Σε περιόδους, σαν και σήμερα, κρίσης των θεσμών, η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου, μέσω της αναπαραγωγής φαινομένων βίας, αντί να διασφαλίζει ένα υψηλό πολιτισμικό πρόσημο για την κοινωνία μας, ανοίγει την κερκόπορτα για τον εκφασισμό της. “Homo homini lupus. Έτσι μας είπαν, να γράφουμε στο Λύκειο. Ο ουμανισμός και η πίστη σε φιλελεύθερες αξίες κατήντησαν απλά “τσιτάτα” στην έκθεση. Η αντίληψή μας απέναντί τους ήταν εργαλειακή, ποτέ δεν έγιναν πραγματικά κτήμα μας, καθώς ποτέ δεν πειστήκαμε για την πραγματική τους αξία διερευνώντας και αξιολογώντας τα. Έτσι, ο ορθός και δημοκρατικός λόγος δεν έγινε ένα γνήσιο μέσο έκφρασής μας και απάντησής μας στις προκλήσεις της καθημερινότητας. Ο “άλλος” παρέμεινε εχθρός και στήθηκε ως στόχος απέναντί μας”, συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος Καούρας.

Είναι, λοιπόν, καιρός η ελληνική κοινωνία να αποφασίσει σε ποιον αιώνα επιθυμεί να ζει και υπό ποιο αξιακό πλαίσιο. Η εποχή αναζητά συνειδητές λύσεις, λύσεις δυνάμενες να σεβαστούν και να προασπίσουν τα κεκτημένα και το θεμέλιο της δημοκρατίας. Κάπως έτσι, δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε το αφιέρωμα αυτό με καταλληλότερο τρόπο παρά αναφέροντας τα λόγια του Αποστόλη Τρισκογιάννη: “Η βία φέρνει βία, το ακούμε συχνά και το αναμασάμε σαν καραμέλα, ενώ δεν είναι απλώς μια καραμέλα. Πράγματι, όση η δράση, τόση κι η αντίδραση, πολλές φορές καταστροφική. Αναταραχές ανά τον κόσμο, παντού στην καθημερινότητα περιστατικά που μας απομακρύνουν από το ρομαντικό όνειρο του άσπρου περιστεριού, που γυρνάνε την ανθρωπότητα εις τα εξ ων συνετέθη, στην απόλυτη αγριότητα...

 


Εικονογράφηση:
Από το βιβλίο του Δ. Θ. Αρβανίτη Social Design, Αφίσες για την κοινωνία




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!