| ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |




Enrico Berti - Eπίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών

Δημοσίευση: 12-07-2012 - Στήλη: ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑ - Φύλλο:187




Στις 17 Μαΐου 2012, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών ο Enrico Berti, oμότιμος καθηγητής της φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, μέλος της
ιταλικής Ακαδημίας dei Lincei, ο οποίος τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του και για τη συμβολή του στην ανάδειξη της μελέτης της ιστορίας της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ιδιαίτερα των αριστοτελικών σπουδών και σε σχέση με την προβολή της αριστοτελικής παράδοσης από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα.

 

Η εκδήλωση έγινε στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου. Τον τιμώμενο προσφώνησε ο πρύτανης κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης, η καθηγήτρια κ. Αθανασία Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη, διευθύντρια του Τομέα Φιλοσοφίας και Αναπληρώτρια Πρόεδρος του Τμήματος Φ.Π.Ψ., η οποία είχε την πρωτοβουλία για την εκδήλωση, παρουσίασε το έργο του και ανέγνωσε τα
κείμενα του ψηφίσματος της Συγκλήτου, της Αναγόρευσης και του Διδακτορικού Διπλώματος του Τμήματος. Ακολούθησε η περιένδυση του τιμωμένου με την τήβεννο της Σχολής από την Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, καθηγήτρια κυρία Αμαλία Λ. Μόζερ και η επίδοση των ψηφισμάτων και του διπλώματος. Η ομιλία του τιμωμένου πρόβαλε μια μορφή της σύγκρισης του Αριστοτέλη με τη σύγχρονη σκέψη, ερευνητικό πεδίο με το οποίο ιδιαίτερα έχει ασχοληθεί ο Βerti, ήδη από το 1992, όταν δημοσίευσε το βιβλίο του
«Ο Αριστοτέλης στον 20ό αιώνα», στο οποίο πρόβαλε την αποφασιστική επιρροή του Αριστοτέλη στον Heidegger, τον οποίο ο τιμώμενος συναναστρεφόταν ήδη από τη δεκαετία του ’50, εποχή κατά την οποία εκδήλωσε άλλωστε το ενδιαφέρον του για την ερμηνευτική και για την αναγέννηση της πρακτικής φιλοσοφίας. Αν και η μεταφυσική είναι ένα πεδίο έρευνας που τον απασχολεί συνεχώς, ο Βerti ασχολήθηκε και με την ηθική βρίσκοντας
πολύ πιο ικανοποιητική μιαν ηθική της «ευτυχίας» από την ηθική της «υποχρέωσης», υπό τον όρον πως ως ευτυχία δεν πρέπει να νοείται η ηδονή ή το ωφέλιμο ή η ευδαιμονία αλλά η πλήρης πραγματοποίηση όλων των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, δικών μας και ξένων.


Στην εξατομίκευση αυτού του τύπου της ηθικής κατά τον Berti, έχει πολλά να προσφέρει η αριστοτελική «φρόνησις» την οποία υιοθετούν και οι γερμανοί νέο-αριστοτελικοί (Gadamer), ενώ για τη θεμελίωσή της υποστηρίζει πως είναι απαραίτητη μία αληθινή και ουσιαστική πρακτική φιλοσοφία, που να περιέχει μιαν ανθρωπολογία και μια θεωρία του
τελικού σκοπού, δηλαδή του καλού, που να συνδέεται με τα σύγχρονα ένδοξα, δηλαδή γνώμες παραδεδεγμένες από όλους ή από τους περισσοτέρους, που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσον αφορά στην πολιτική φιλοσοφία, ο Βerti θεωρεί ότι η αριστοτελική ιδέα της “πόλεως” νοούμενης ως “τέλειας κοινωνίας”, δηλαδή ως αυτάρκους απέναντι στην κρίση και στο προχωρημένο στάδιο παρακμής του σύγχρονου Κράτους, εθνικού και κυρίαρχου, φανερώνει ακόμη όλη την αξία της και βρίσκει σήμερα νέες εκφράσεις σε μορφές πολιτικής οργάνωσης, υπερεθνικές, και αύριο ίσως σε μια πολιτική οργάνωση παγκόσμια, δηλαδή «οικουμενική». Αυτό όμως με την προϋπόθεση πως διατηρείται η φύση της κοινωνίας με σκοπό το «κοινό καλό», δηλαδή το «εὖ ζῆν» όλων, χωρίς πλέον σκλάβους, γυναίκες κατώτερες από τον άνδρα, ξένους που να είναι σε διωγμό.

 

Η αναγόρευσή του ήταν η ευκαιρία για να μιλήσει με θέμα «Τα πάθη ανάμεσα στον Heidegger και τον Αριστοτέλη», ένα πολύ επίκαιρο θέμα που συνδέει την αριστοτελική Ρητορική με τη σύγχρονη ηθική και πολιτική φιλοσοφία.




 
ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ!
Ονοματεπώνυμο:
Email:
Ιστοσελίδα:
Σχόλιο:
Κωδικός [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]:
Επιλογή για νέα εικόνα
 



Οδηγός για τους πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Aθηνών

Έντυπη μορφή - PDF FORMAT


Το σκίτσο του φύλλου 197
Γίνε Εθελοντής!